อมเดินจากไปโดยไม่เปิดโอกาสให้นางกล่าวคำใด
จางซิ่วเอ๋อร้องเรียกเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างรวดเร็ว “หนิงอัน!”
ฝีเท้าของเนี่ยหย่วนเฉียวชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ “พักผ่อนเถิด”
“ข้า…” ก่อนที่จางซิ่วเอ๋อจะทันได้กล่าวคำใด เนี่ยหย่วนเฉียวออกจากบ้านไปแล้ว
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อจึงได้ยินเสียงบางอย่าง เป็นเสียงกระโดดออกไปจากรั้วบ้าน
เนี่ยหย่วนเฉียวออกไปจากบ้านผีสิงในทันใด!
“ท่านพี่?”
“ท่านพี่?”
“ท่านพี่!” จางชุนเถาร้องเรียกพี่สาวของตนกว่าสามครั้งจึงจะดึงสติของจางซิ่วเอ๋อกลับมาได้
เป็นเช่นนั้น จางซิ่วเอ๋อกำลังคิดถึงเรื่องราวของเนี่ยหย่วนเฉียว เหตุใดหลังจากเนี่ยหย่วนเฉียวมาส่งนางเสร็จสิ้นแล้วจึงรีบจากไปนัก? ความคิดยุ่งเหยิงพลันเกิดขึ้นในจิตใจอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ นางก็นึกถึงใบหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวที่เข้ามาช่วยเหลือตนเอาไว้
ในช่วงเวลาสั้น ๆ เนี่ยหย่วนเฉียวก็เข้ามาอยู่ในหัวใจของจางซิ่วเอ๋อเสียแล้ว
หากไม่ใช่เพราะเสียงตะโกนเรียกของจางชุนเถา จางซิ่วเอ๋อคงจะคิดอยู่อย่างนั้นอีกเนิ่นนาน
“ชุนเถาหยุดร้องไห้เถิด ไม่ต้องกังวลใดแล้ว พี่สาวของเจ้าไม่เป็นไรแล้ว” จางซิ่วเอ๋อกล่าวปลอบขณะที่พยายามถอดเสื้อคลุมของเนี่ยหย่วนเฉียวออก
