เข้มงวด “อยู่เงียบ ๆ!”
สองคำนี้เป็นคำตัดสินเด็ดขาด
จางซิ่วเอ๋อเงียบปากในทันใด นางเข้าใจแล้วว่าไม่ว่าจะกล่าวคำใดเนี่ยหย่วนเฉียวก็ไม่คิดจะวางนางลง เช่นนี้จึงมีแต่ต้องยอมสงบแต่โดยดี
จางซิ่วเอ๋อเงียบไปอย่างช่วยไม่ได้ นางเพียงเงยหน้าขึ้นมองเนี่ยหย่วนเฉียวเท่านั้น
ในความมืด แววตาของเขาเป็นประกายราวน้ำลึก ดังเสือเลี่ยเป้า*ที่อยู่ในความมืด ฝีเท้ารวดเร็วราวลมกรดกำลังพานางกลับสู่หมู่บ้าน
*เสือชีตาห์
เนี่ยหย่วนเฉียวเคลื่อนไหวได้รวดเร็วยิ่ง ไม่นานนักจางซิ่วเอ๋อก็มาถึงบ้าน
ภายในบ้านเวลานี้มีเพียงแสงเทียนสลัวราง เมื่อเนี่ยหย่วนเฉียวอุ้มจางซิ่วเอ๋อเข้ามา จางชุนเถาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ถึงกับร่ำไห้จนน้ำตาอาบสองแก้ม
“ท่านพี่สาว… ท่านพี่…” จางชุนเถาร้องไห้พร้อมร้องเรียกจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อเห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเจ็บปวด “ชุนเถา ไม่ต้องกังวลแล้ว ข้าก็กลับมาแล้วมิใช่หรือ?”
เมื่อจางชุนเถาได้ยินถ้อยคำของจางซิ่วเอ๋อ นางก็ฟื้นคืนสติกลับมา
“ท่านพี่!” น้ำเสียงของจางชุนเถาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เนี่ยหย่วนเฉียววางจางซิ่วเอ๋อลงบนเตียง
จางซิ่วเอ๋อกำลังจะกล่าวขอบคุณเนี่ยหย่วนเฉียว แต่เนี่ยหย่วนเฉียวกลับยกมือขึ้นห้าม พร้
