่งตอนนี้จางซิ่วเอ๋อจึงตระหนักได้ว่าตนอยู่ในอ้อมแขนของเนี่ยหย่วนเฉียว นางรีบกล่าวออกอย่างรวดเร็ว “ให้ข้าลงเถิด ข้าสามารถเดินด้วยตนเองได้”
แววตาของเนี่ยหย่วนเฉียวพลันแปรเปลี่ยนเป็นลุ่มลึก “เจ้าจะเดินบนถนนทั้งที่สวมเสื้อผ้าเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?”
ร่างกายของจางซิ่วเอ๋อถูกห่อไว้ด้วยเสื้อคลุมของเนี่ยหย่วนเฉียว หากจางซิ่วเอ๋อลงไปเดินบนถนนด้วยตนเอง นางคงต้องเปิดเผยต้นขาของตนให้เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาผู้อื่นแน่นอน
จางซิ่วเอ๋อมองไปรอบ ๆ ก่อนจะตอบกลับ “ท้องฟ้ามืดเช่นนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดมองเห็น”
“เจ้าเดินช้าเกินไป” เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวคำเด็ดขาด
จางซิ่วเอ๋อ “…”
หรือว่าเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ต้องการจะวางนางลง?
แต่นางคงคิดไปเอง! ผู้ใดจะอยากเป็นกรรมกรแบกหามด้วยความเต็มใจกันเล่า?
“หนิงอัน เจ้าไม่คิดปล่อยข้าลงจริงหรือ?” จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง แม้นางจะไม่ใช่สตรีในยุคโบราณ แต่นางก็มีความคิดแบบอนุรักษ์นิยม คราวนี้นางเพียงถูกลักพาตัวไปเท่านั้น ไม่ได้พิการ ยังมีแขนขาอยู่ครบ แต่ต้องถูกผู้อื่นโอบอุ้มไว้เช่นนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า
เนี่ยหย่วนเฉียวมองลึกเข้าไปในดวงตาของจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียง
