งซิ่วเอ๋อกลับรู้สึกมั่นคงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ก่อนหน้านี้ เนี่ยหย่วนเฉียวยังไม่ได้พูดอะไร จางซิ่วเอ๋อก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อย แต่หลังจากเนี่ยหย่วนเฉียวพูดกล่าว จางซิ่วเอ๋อจึงรู้สึกว่าเมื่อนางผ่อนคลายลง ความเหนื่อยล้าจึงเริ่มปรากฎ
จางซิ่วเอ๋อเอนตัวลงบนเตียงพร้อมหลับตาลง
เมื่อจางซิ่วเอ๋อลืมตาขึ้น นางก็พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้องเดิมอีกต่อไป
แต่กำลังอยู่บนถนน
ตอนนี้นางถูกเนี่ยหย่วนเฉียวอุ้มอยู่ และกำลังเดินทางกลับไปที่หมู่บ้านชิงสือ
จางซิ่วเอ๋อกะพริบตาพร้อมกัดริมฝีปากจนรู้สึกว่าเจ็บปวด ตอนนี้เองที่นางตระหนักได้ว่าทุกสิ่งเป็นความจริง ไม่ใช่ความฝัน
เนี่ยหย่วนเฉียวพานางออกมาในขณะที่นางหลับ!
“เจ้าตื่นแล้วหรือ?” เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวคำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้ารับพร้อมกล่าวตอบ “ขณะที่พาข้าออกมา เกิดอะไรขึ้นบ้างหรือไม่?”
เนี่ยหย่วนเฉียวกะพริบตาก่อนจะตอบกลับ “ไม่มีปัญหาใด”
หัวใจของจางซิ่วเอ๋อถึงกับเต้นแรง “เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้ารับ “ไม่มีปัญหาใด แต่ว่า… พวกมันจะพบเจอปัญหาในไม่ช้า”
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างไม่เข้าใจ แต่เนี่ยหย่วนเฉียวก็ไม่ได้กล่าวคำใดต่อ
กระทั
