่าวคำเบา “ขอบคุณ”
จิตใจผู้คนล้วนประกอบด้วยเลือดเนื้อ การที่เนี่ยหย่วนเฉียวห่วงหาอาทรจางซิ่วเอ๋อเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อจึงอดไม่ได้ที่จะหวั่นไหว
เป็นเพราะเนี่ยหย่วนเฉียวแสดงความจริงใจออกมา มันจึงทำให้หัวใจของจางซิ่วเอ๋อหนักอึ้ง นางพยายามจะปรับอารมณ์ให้มั่นคง ไม่ปล่อยใจให้หลงใหลไปกับถ้อยคำนั้น
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อก่อนจะกล่าวต่อ “พวกมันยังไม่ลดการคุ้มกัน อีกสักครู่ข้าจะพาเจ้าออกไป”
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ใช่คนบ้าระห่ำ การจะพาจางซิ่วเอ๋อออกไปภายใต้สายตาที่เข้มงวดเหล่านั้นต้องระมัดระวังยิ่ง หากเป็นตัวเขาเองแล้ว เขาไม่คิดเกรงกลัวสิ่งใด แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋ออยู่ที่นี่ เช่นนี้เนี่ยหย่วนเฉียวจึงต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้ารับพร้อมกล่าวอย่างจริงใจ “ขอบคุณเจ้าแล้ว หากไม่ได้เจ้าช่วยเหลือ ข้าก็ไม่รู้เลยว่าต้องทำสิ่งใด”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าวกระซิบ “เจ้าคงจะเหนื่อยไม่น้อย อย่างนั้นเจ้าพักก่อนเถิด ข้าจะปกป้องเจ้าเอง จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด”
หลังจากกล่าวจบ เนี่ยหย่วนเฉียวก็เดินออกไปเพื่อเฝ้าระวังให้กับจางซิ่วเอ๋อ
หัวใจของจางซิ่วเอ๋อพลันอบอุ่น แม้ตอนนี้นางต้องอยู่ในห้องกับบุรุษ แต่จา
