บทที่ 315 เขามาแล้ว
ชายคนนั้นลังเล แต่สุดท้ายก็นำทางให้เนี่ยหย่วนเฉียว
เวลานั้นดึกมาแล้ว
ทว่าเป็นช่วงเวลาที่การค้าประเวณีลับ ๆ คึกคักที่สุด สตรีเหล่านั้นต่างโดนลากออกไปทีละคน
ส่วนคนที่เหลือนอกจากจางซิ่วเอ๋อต่างหลับสนิท
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าตนควรจะนับถือสภาพจิตใจอันแข็งแกร่งของสตรีเหล่านี้ หรือจะสงสารที่สตรีเหล่านี้ถูกทรมานจนสูญสิ้นความเป็นตัวเองไปแล้วดี
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่า ถึงแม้ช่วงนี้แม่เล้าเจิ้งอาจจะไม่ทำอะไรนางเพราะต้องการเลี้ยงตนให้อวบและขาวขึ้นกว่านี้ก่อน แต่ถ้านางหนีไปไม่ได้สักทีแล้วต่อไปจะไม่เป็นเช่นนั้นหรือ?
จางซิ่วเอ๋อคาดหวังให้มีคนมาช่วยตนเหมือนกัน แต่เวลานี้จางซิ่วเอ๋อรู้ดีว่าหวังพึ่งคนอื่นสู้พึ่งตัวเองไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้กำลังไตร่ตรองความเป็นไปได้ต่าง ๆ วิเคราะห์ว่าตัวเองต้องทำอย่างไรถึงจะหนีออกไปได้
และเวลานั้นเองแม่เล้าเจิ้งก็ได้เข้ามา นางมองไปรอบ ๆ และเอ่ยขึ้น “เจ้า มานี่!”
จางซิ่วเอ๋ออึ้งงัน หันมองซ้ายขวา สุดท้ายก็ชี้ตัวเอง “ข้า?”
แม่เล้าเจิ้งกวาดสายตาไปที่นาง “ถือว่าเจ้ามีวาสนา มีคนไม่รังเกียจที่เจ้าผอมแห้ง จะซื้อตัวเจ้าหนึ่งคืน”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินก็ตะลึงไป ต้องขุนตัวเอง
