งน้อยเหลือแขนให้นางสักครึ่งท่อนที่อยู่ข้างนอกก็ยังดี แต่จางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาแล้วสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
นางคิดว่าไม่มีอะไร แต่เนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนยุคโบราณโดยแท้
ตอนที่เนี่ยหย่วนเฉียวเพิ่งเห็นจางซิ่วเอ๋อไม่ทันสังเกต ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อไม่เป็นไร จึงตระหนักถึงเรื่องนี้และร้อนใจขึ้นมา
เขามองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าไม่สู้ดี หน้าตาประหนึ่งกำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
จางซิ่วเอ๋อถามหยั่งเชิง “คือว่า….เจ้า…..เป็นอะไรไป”
