ไม่อย่างนั้นจางซิ่วเอ๋อคงไม่คิดเช่นนี้หรอก
จางซิ่วเอ๋อได้ยินเนี่ยหย่วนเฉียวพูดแบบนี้ก็สบายใจโดยสิ้นเชิง ตอนที่นางเพิ่งเข้ามา เส้นประสาทได้ตึงเครียดไปทุกส่วน มาตอนนี้นางถึงผ่อนคลายลงในบัดดล
จางซิ่วเอ๋อนั่งฟุบลงไปบนเตียง ทว่ามือจับกาน้ำชาไว้ไม่แน่นพอ กาน้ำชาจึงหลุดมือ
เนี่ยหย่วนเฉียวตาไวมือไวรับกาน้ำชาไว้ได้ ก่อนจะเอ่ยถาม “นี่เจ้าตั้งใจจะต่อกรกับข้าด้วยกาน้ำชานี้หรือ?”
ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อฉายแววกระอักกระอ่วน ถ้านางมีอาวุธที่ดีกว่านี้ก็คงไม่ใช้กาน้ำชาเล็ก ๆ นี่หรอก
“เจ้าหาข้าเจอได้อย่างไร?” จางซิ่วเอ๋ออดถามไม่ได้
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ตอบจางซิ่วเอ๋อ แต่มองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าแปลกพิกล
จางซิ่วเอ๋อก้มมองตัวเองถึงรู้ตัวว่าตัวเองยังสวมชุดผ้าโปร่งแสนบางที่สุดจะโป๊อยู่ ต่อให้นางหน้าด้านขนาดไหนเวลานี้ก็อดหน้าแดงไม่ได้
และในตอนนั้นเอง เนี่ยหย่วนเฉียวก็ถอดชุดคลุมด้านนอกของตัวเองออก และคลุมตัวจางซิ่วเอ๋อโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
จางซิ่วเอ๋อเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวเอาเสื้อคลุมตัวนางแล้วยังมัดปมไว้ด้วย พันนางอย่างกับเป็นห่อขนมจ้างแบบนี้…จางซิ่วเอ๋อก็อดมุมปากกระตุกไม่ได้
นางอยากจะบอกว่าไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ อย่า
