ว!”
ทันใดนั้นชายคนนั้นก็หันกลับมา จ้องจางซิ่วเอ๋อเขม็ง
จางซิ่วเอ๋ออึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะถามอย่างไม่อยากเชื่อ “ทำไมถึงเป็นเจ้า?”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อตรงหน้าอย่างพิจารณา เมื่อเห็นว่าบัดนี้จางซิ่วเอ๋อยืนอยู่ตรงนี้อย่างสบายดี ดูท่าทางไม่น่าจะบาดเจ็บตรงไหนถึงได้ลอบถอนหายใจ
ขณะนี้จางซิ่วเอ๋ออึ้งไปหมด “หนิงอัน เจ้า… เจ้ามาที่แบบนี้ได้อย่างไร?”
พริบตาที่จางซิ่วเอ๋อเห็นหนิงอันก็เกิดความรู้สึกสบายใจ หนิงอันคงไม่ทำอะไรนางหรอก แต่ไม่นานนักสายตาของจางซิ่วเอ๋อก็พิศวงขึ้น
หรือหนิงอันมาซื้อบริการนางคณิกาที่นี่?
เนี่ยหย่วนเฉียวเห็นสีหน้าที่เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อของจางซิ่วเอ๋อก็หน้าเสียไป เขาพูดออกมาทันที “ข้ามาหาเจ้า”
พอได้ยินเนี่ยหย่วนเฉียวพูดแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็อึ้งไป นางพูดอย่างเหลือเชื่อ “เจ้าหมายความว่า… เจ้าตั้งใจมาช่วยข้าหรือ?”
เวลานี้เนี่ยหย่วนเฉียวก็เดาออกแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อคิดอะไรอยู่ เขาพูดด้วยความอึดอัดใจนิดหน่อย “ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าทำไมเล่า?”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะแห้งและคิดในใจ พริบตาที่เห็นหนิงอันนั้น นางคิดจริง ๆ ว่าหนิงอันมาซื้อบริการ
และเพราะตนไม่คิดว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะมาไวขนาดนี้ด้วย
