ตูมีชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่สองคน
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าถ้าตัวเองคิดจะหนีไปจากที่นี่คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
บัดนี้แม่เล้าเจิ้งได้ลากตนเข้าไปอยู่ด้านนอกห้องหนึ่งแล้ว นางพูดเสียงดุ “เจ้าอย่าได้ทำให้แขกไม่พอใจเชียวนะ มิฉะนั้น…”
จางซิ่วเอ๋อก้มหน้าไม่ตอบอะไร คิดกับตัวเองในใจว่าอีกเดี๋ยวจะกำราบชายคนนั้นอย่างไรดี
ทว่าแม่เล้าเจิ้งกลับคิดว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังตื่นกลัว นางหันไปพูดกับคนในห้อง “คุณชาย ข้าพานางมาให้ท่านแล้ว แต่ท่านก็รู้ว่าข้ายังไม่ได้สั่งสอนนาง อาจจะทำให้ท่านไม่พอใจบ้าง ท่านอย่าถือสานะเจ้าคะ”
ขณะนั้นมีเสียงอู้อี้เสียงหนึ่งดังมาจากด้านใน “ให้นางเข้ามา”
จางซิ่วเอ๋อโดนแม่เล้าเจิ้งผลักเข้าไปในห้อง ก่อนจะมีเสียงดังปังขณะที่แม่เล้าเจิ้งปิดประตู
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาและเห็นโต๊ะที่ตั้งอยู่ใกล้ประตู นางหยิบกาน้ำชาขึ้นมาจากโต๊ะอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทีละก้าว
ด้านหน้ามีฉากกั้นตั้งอยู่ เมื่ออ้อมไปหลังฉากกั้นจางซิ่วเอ๋อก็เห็นแผ่นหลังของชายคนหนึ่ง
นางหรี่ตาและทำใจให้เหี้ยม ใจพลันนึกไปว่าหากชายคนนี้จะทำอะไรตัวเองจริง ๆ นางก็ไม่ยอมง่าย ๆ หรอก
“ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ เจ้าอย่าทะเล่อทะล่าทำอะไรเชีย
