เกิดเสียงดังกร๊อบ แล้วแขนของชายผู้นี้ก็โดนเนี่ยหย่วนเฉียวหัก
ระหว่างนั้นเนี่ยหย่วนเฉียวไม่แม้แต่จะกระพริบตาด้วยซ้ำ ราวกับว่าตนแค่หักกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง
ต่อให้ชายคนนี้จะแข็งข้อขนาดนี้เวลานี้ก็ต้องยอมพูดความจริงแล้ว
“เจ้าจับนางไปขายหรือ?” เสียงของเนี่ยหย่วนเฉียวอึมครึม หลังจากเขาได้ฟังความจริงจากชายคนนี้แล้วสีหน้าก็ยิ่งเย็นชาขึ้น ยิ่งลงมือกับชายคนนี้โดยไร้ความปรานีมากขึ้น
“เปล่า…ไม่ได้ขาย แค่ฝากให้คนอื่นดูแลชั่วคราว” ชายคนนั้นพูดอย่างหวาดหวั่น
เนี่ยหย่วนเฉียวกระชากชายคนนั้นและแค่นเสียงเย็น “นำทางไป!”
