บทที่ 310 ความหวังสุดท้าย
ชายวัยกลางคนมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าว “เจ้าเลิกพูดจาไร้สาระเช่นนี้ได้แล้ว ข้าบอกเจ้าตามตรงเลยแล้วกัน ในเมื่อวันนี้ข้าจับตัวเจ้ามาแล้วก็ไม่ปล่อยเจ้าไปหรอก”
“ตอนนี้เจ้าคิดเรื่องที่จะปรนนิบัติข้าอย่างไรดีกว่า ถ้าข้ามีความสุข ข้าจะขายเจ้าไปอยู่ในที่ที่ดีหน่อย” ชายผู้นั้นพูดจาลามก
มือเท้าของจางซิ่วเอ๋อไม่โดนมัด คงเพราะชายวัยกลางคนตรงหน้าคิดว่าคนแขนขาผอมแห้งอย่างจางซิ่วเอ๋อหนีไปไหนไม่ได้หรอก
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อไม่กล้ายั่วโมโหชายผู้นี้ ไม่อย่างนั้นได้โดนดีแน่ ๆ
จางซิ่วเอ๋อมองชายผู้นั้นอย่างพิจารณาพลางกล่าว “น่าสงสารเจ้าจริง ๆ”
จางซิ่วเอ๋อเอื้อนเอ่ยแบบนี้ออกไปปุ๊บ ชายวัยกลางคนก็ผงะ สงสารเขา? เขามีอะไรให้สงสาร?
เขาพูดเสียงกร้าว “นังหนู เจ้าพูดบ้าอะไร ข้ามีอะไรให้น่าสงสาร เจ้าสงสารตัวเจ้าเองเสียเถอะ อย่าลืมสิว่าตอนนี้เจ้าเป็นคนอยู่ในมือข้า ไม่ใช่ข้าอยู่ในมือเจ้า”
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้ามองชายคนนั้นพลางกล่าว “ตอนนี้ข้าอยู่ในมือเจ้าก็จริง แล้วหลังจากเจ้าขายข้าไปแล้วล่ะ เจ้าได้ประโยชน์ ขายข้าไปก็ได้เงิน”
“แต่เจ้าเคยคิดเรื่องหลังจากนั้นหรือไม่? หลังจากนั้นล่ะ หลังจากนั้นเจ้าจะทำอย่างไร?” จ