ีกทั้งคุณชายฉินก็ช่วยนางเอาไว้ครั้งก่อน เห็นแก่มิตรภาพระหว่างเรา นางก็ควรต้องไปดูด้วยตาตัวเองสักหน่อย
ถึงตอนนั้นไม่ว่าคุณชายฉินจะเป็นอะไร นางก็จะได้ไม่ต้องเดาสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้อีก
“ผู้จัดการเฉียน ท่านรู้จักจวนของคุณชายฉินหรือไม่? ท่านช่วยแจ้งเขาให้ข้าทีสิเจ้าคะ” จางซิ่วเอ๋อพูดซ้ำอีกครั้ง
ผู้จัดการเฉียนยิ้มแล้วพูด “เรื่องแจ้งข่าวน่ะข้าคงช่วยเจ้าไม่ได้หรอก”
จางซิ่วเอ๋อมองผู้จัดการเฉียนอย่างสงสัย “ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
ผู้จัดการเฉียนยิ้มจนตาเล็ก “คือว่าแบบนี้นะ คุณชายฉินกำชับไว้นานแล้วว่า ถ้าเจ้าหรือว่าครอบครัวของเจ้าตามหาเขา ก็ให้ข้าพาตัวคนไปหาเขาได้เลย ไม่จำเป็นต้องแจ้งข่าว”
ครั้งก่อนคุณชายฉินจากไปช้ากว่าหนึ่งก้าว ตอนที่กลับมาเขาก็ได้กำชับตนไว้เช่นนี้
จางซิ่วเอ๋อได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอก นางนึกว่าคุณชายฉินจะไม่อยากพบนางเสียแล้ว
แม้ว่านางจะคิดว่าคุณชายฉินทิ้งเครื่องปรุงไม่อยากเจอตัวเอง ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร แต่นางไม่ชอบให้ความรู้สึกเหมือนถูกหลอกอยู่แบบนี้ หวังว่าจะจัดการธุระให้เรียบร้อย ถึงตอนนั้นจะไม่ร่วมมือกันอีกตนก็ไม่ได้เสียหายอะไร กลับยิ่งรู้สึกสบายใจด้วยซ้ำ
ผู้จัดการเฉียนเอ่ยว่า “ข้
