ยนผู้นี้ก็บ่นเช่นกัน แต่เขาไม่มีทางเจ็บแค้นใจกับนางเพราะเรื่องนี้หรอก
ผู้จัดการเฉียนเจ็บใจที่ตัวเองเสียแขกรายใหญ่ไป แต่เขาก็เข้าใจ เพราะการที่คุณชายฉินไม่มานั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับจางซิ่วเอ๋อ
ใครให้ตอนแรกเขา ‘ขาย’ จางซิ่วเอ๋อให้คุณชายฉินตามหานางกันล่ะ
อีกทั้งเมื่อเขาถอยก้าวหนึ่ง เขาก็เสียแขกรายใหญ่แต่กลับทำให้ได้เครื่องปรุงนี้มา และทำให้โรงเตี๊ยมนี้กิจการดีวันดีคืน
นัยน์ตาของจางซิ่วเอ๋อครุ่นคิด ดูเหมือนว่าการจะหาคุณชายฉินไม่ใช่ง่าย ๆ แล้ว
การที่คุณชายฉินเป็นเช่นนี้ เขาก็น่าจะกำลังประสบกับปัญหาบางอย่างอยู่ หรือว่าป่วย? แต่ก็ไม่น่าใช่ ถ้าป่วยจริงก็ให้ตวนอู่มาบอกกล่าวกับตนเองสักคำก็ไม่น่าจะวุ่นวาย
งั้นแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันล่ะ?
แต่คุณชายฉินที่ทำตัวเหมือนเป็นหมาป่าหางโต* แบบนั้น หรือว่าเขาจะเจอเรื่องที่ตัวเองยากจะแก้ไขมันจริง ๆ?
*เป็นสำนวนภาษาปักกิ่ง หมายถึงหมาป่าอวดหาง เพราะกลัวคนอื่นจะมองข้ามหรือมองไม่เห็นตน
เมื่อคิดได้เช่นนี้จางซิ่วเอ๋อก็ตัดสินใจ ไม่ว่าจะพูดว่าอะไร ตัวเองจะมาคาดเดาก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ควรจะไปดูด้วยตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณชายฉิน
ตอนนี้ทั้งสองเป็นคู่ค้าที่ดี อ
