่องปรุง น่าจะทำให้ง่ายขึ้นเยอะ
จางซิ่วเอ๋ออดที่จะถอนหายใจกับตัวเองไม่ได้ เพียงแต่น่าเสียดายสมัยโบราณไม่มีเครื่องปดแป้งอะไรพวกนั้น ถ้ามีของสิ่งนี้ก็ไม่ต้องเปลื้องแรงขนาดนี้แล้ว
แต่จางซิ่วเอ๋อก็เพียงแค่ลองคิดดูเท่านั้น
ตอนนางอยู่ในยุคปัจจุบัน นางเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่สามารถทำของแบบนั้นขึ้นมาได้
หลังจากเสร็จธุระ จางซิ่วเอ๋อก็ถามขึ้นว่า “ผู้จัดการเฉียน ที่จริงข้าจะมาหาคุณชายฉิน ไม่ทราบว่าจะรบกวนหรือไม่หากท่านจะช่วยเรียกเขาให้ข้าหน่อย? นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ข้ามีเรื่องบางอย่างอยากจะหารือกับเขาน่ะเจ้าค่ะ”
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณชายฉินพักอาศัยอยู่ที่ใด
ผู้จัดการเฉียนได้ฟังแล้วก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา “ทำไมกัน? ช่วงนี้เจ้าไม่ได้พบคุณชายฉินเลยรึ?”
จางซิ่วเอ๋อแปลกใจเล็กน้อย “ความหมายของท่านคือ ท่านก็ไม่เจอคุณชายฉินมานานแล้วเหมือนกันหรือเจ้าคะ?”
ผู้จัดการเฉียนพยักหน้า “คุณชายฉินไม่ได้มาโรงเตี๊ยมข้าสักระยะแล้ว ข้ายังคิดว่าเขาไปเอาเครื่องปรุงกับเจ้า ทำกับข้าวแสนอร่อยในครอบครัวตนเองแล้วเสียอีก ดังนั้นถึงไม่มา”
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของผู้จัดการเฉียนก็บ่นเบา ๆ แต่ว่าจางซิ่วเอ๋อฟังออกว่าผู้จัดการเฉี
