าจับจองที่นั่งกันก่อน
“แม่นางซิ่วเอ๋อไม่ได้เจอกันนาน ไม่ทราบว่าเจ้างานยุ่งอะไรหรือ?” ผู้จัดการเฉียนพูดไปก็ถูมือไป
“แล้วก็เจ้าคงจะเห็นอยู่แล้ว ช่วงนี้กิจการเป็นไปได้ดีนัก เจ้าสามารถให้เครื่องปรุงข้าหน่อยได้หรือไม่? เจ้าไม่ต้องกังวลนะ ข้าจะจ่ายเงินตามปกติ” ผู้จัดการเฉียนมองจางซิ่วเอ๋ออย่างคาดหวัง
จางซิ่งเอ๋อพยักหน้า “ได้สิเจ้าคะ”
ใครก็ไม่อาจทอดทิ้งเงินได้ นางร่วมมือกับคุณชายฉิน พูดก็คือเครื่องปรุงในมือของผู้จัดการเฉียนนางก็ควรต้องจัดการให้เขา
ผู้จัดการเฉียนเห็นจางซิ่วเอ๋อตกลงอย่างง่ายดายก็อารมณ์ดี
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อนำเครื่องปรุงมาจำนวนหนึ่ง นางคิดแล้วก็ให้ผู้จัดการเฉียนครึ่งหนึ่งพอ อีกสักพักก็จะเจอคุณชายฉินแล้ว ในเมื่อนางจะพูดเรื่องเครื่องปรุง งั้นก็ควรจะเอาเครื่องปรุงไปด้วยส่วนหนึ่ง
ผู้จัดการเฉียนส่งเงินให้จางซิ่วเอ๋อ 2 ตำลึงเงิน นับในส่วนที่ซื้อครั้งก่อน สำหรับของที่ยังไม่พอจางซิ่วก็ได้เปลี่ยนวันที่จะมาส่งให้ในวันอื่น
กระทั่งตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเริ่มคิดแล้วว่าควรจะซื้อลาสักตัวหรือไม่
การใช้มือทำเครื่องปรุงแบบนี้มันยุ่งยากไปสักหน่อย
ถึงตอนนั้นก็ต้องทำเครื่องโม่สักเครื่อง ใช้ลาลากเครื่องโม่มาทำเครื
