าวจะต้องไม่ยินยอมให้นางแต่งเข้าเป็นภรรยาเอกแน่ ถ้านางเลือกฉินจ้าวจริง ต่อไปนางคงจะใช้ชีวิตลำบากเป็นแน่” เนี่ยหยวนเฉียววิเคราะห์
“นายท่าน ข้าว่าท่านกังวลเรื่องนี้เกินไปหรือไม่? ถ้าแม่นางจางซิ่วเอ๋อมีคนชอบพอจริง งั้นท่านก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบนางแล้วเช่นกัน สำหรับเรื่องนอกเหนือจากนี้ท่านก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งวุ่นวายใจเลยไม่ใช่หรือ?” เถี่ยเสวียนยิ้มถามอย่างมีเลศนัย
เนี่ยหยวนเฉียวถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูด “ข้าต้องรับผิดชอบนาง ดังนั้นข้าจึงทนไม่ได้หากชีวิตนางต้องลำบาก”
กล่าวถึงตรงนี้ เนี่ยหยวนเฉียวก็เปลี่ยนอารมณ์พูดด้วยน้ำเสียงต่ำลง “อีกอย่าง การที่ข้ายุ่งมากไปหรือไม่นั้นข้าไม่รู้หรอก แต่ข้ารู้แค่ว่าเจ้านั้นแหละที่ยุ่งเกินเรื่องของเจ้าแล้ว!”
เถี่ยเสวียนได้ยินก็ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบจอกน้ำชาขึ้นมาจิบปิดบังท่าทางไม่เป็นธรรมชาติของตัวเอง
ไม่ผิด การที่เขาพูดแบบนั้นออกไป ทั้งหมดก็เพียงเพื่อหยั่งเชิงความคิดในใจของเจ้านายตัวเอง
คิดไม่ถึงว่าเขายังไม่ทันได้ล้วงข้อมูลลึกไปกว่านี้ก็โดนจับได้เสียก่อน
เขารู้ว่าเจ้านายของตนไร้ความรู้เรื่องเดาอารมณ์สตรีไปสักหน่อย แต่ทีเรื่องของบุรุษ…เขากลับฉลาดเป็นกรด
ตัวอย่างเ
