็เหมือนได้เรียนรู้
นั่นยิ่งถามไม่ได้ เนี่ยหยวนเฉียวทำได้เพียงเก็บซ่อนไว้ในใจตัวเอง
หลังจากทานข้าวเสร็จจางซิ่วเอ๋อก็เก็บสัมภาระ และนำเครื่องปรุงไปด้วยบางส่วน ก่อนจะเดินจากบ้านมา
เหลือไว้เพียงเนี่ยหยวนเฉียวที่นั่งเหม่ออยู่ภายในห้อง
เถี่ยเสวียนเห็นเนี่ยหยวนเฉียวเป็นแบบนี้ก็รู้แล้ว เจ้านายของตนภายนอกดูนิ่งเฉย และแข็งกระด้าง! แต่เขามองออกว่าแท้จริงภายในใจเขากำลังกังวลอยู่
เพียงแต่ความกังวลนั้นถูกเนี่ยหยวนเฉียวปิดบังได้ไม่เลวเลย
“เจ้านาย ท่านกำลังคิดอะไรอยู่?” เถี่ยเสวียนแม้ว่าจะพอเดาออกแล้ว แต่เขาก็ยังคงถามอีกฝ่าย
เนี่ยหยวนเฉียวถอนหายใจเบาๆ
เถี่ยเสวียนไม่เคยเห็นเจ้านายของตนเองมีท่าทางอับจนหนทางเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ตอนเขาล้มป่วยก็ไม่เคยเห็นเขาแสดงท่าทีแบบนี้เลย
เนี่ยหยวนเฉียวมองออกไปไกล “ข้าเพียงกังวล ถ้านางชอบหมอเมิ่งผู้นั้นก็คงดี แต่ถ้าคนที่นางพึงใจเป็นฉินจ้าวมันจะดีจริงหรือ?”
เถี่ยเสวียนได้ยินก็หรี่ตา เขาลองพูดหยั่งเชิงว่า “ข้าคิดว่าฉินจ้าวก็ไม่เห็นจะไม่ดีตรงไหน แม้ว่าเขาจะดูหลายใจไปหน่อยทั้งยังปฏิบัติอย่างหลุมเครือ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเป็นคนที่น่าชื่นชมผู้หนึ่ง”
“ตระกูลของฉินจ้
