่จริง นางก็ไม่มีทางที่จะช่วยจางเป่าเกินเช่นกัน
อย่ามองแค่คำพูดดุจดอกไม้*ของจางอวี่หมิน ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อรู้จักตัวตนของจางอวี่หมินดี จางอวี่หมินไม่ใช่คนที่จะคิดถึงคนอื่น ยิ่งเรื่องที่ไม่มีประโยชน์ต่อนาง นางยิ่งไม่ทำ
*หมายถึง พูดจาไพเราะแต่หาความจริงใจไม่ได้
แม่เฒ่าจางมองจางต้าเหอแวบหนึ่ง “พวกเจ้าเหตุใดจึงรีบร้อนขนาดนี้ ผู้ใดรีบไปตายที่ใดรึ?”
“ท่านแม่…” จางต้าเหอวางตะเกียบลงมองแม่เฒ่าจางอย่างไม่พอใจ
ทางด้านจางต้าหูก็มองซ้ายทีขวาทีก่อนจะยืดมือไปคีบเนื้อมา 3 ชิ้น
แต่ในตอนนี้เองก็ถูกแม่เถาเห็นเข้าพอดี “นี้ ข้าว่าน้องสี่อย่ากินเนื้อนี้เลยจะดีกว่า ซิ่วเอ๋อให้ทานแต่ของดี ๆ ไปเสียมากแล้ว เอาไว้ให้พวกข้าที่นาน ๆ จะได้กินเนื้อเหล่านี้บ้างเถอะ!”
เมื่อเอ่ยจบ แม่เถาก็แย่งเนื้อนั่นมาในทันที
จางต้าหูมองเนื้อของตัวเองถูกแม่เถาคีบไป ฉับพลันเขาก็ไม่รู้จะกล่าวอะไรแล้ว
แม่เฒ่าจางกวาดสายตามองจางต้าหู “เจ้าก็หยุดกินเสีย เมื่อเจ้ากินเนื้อนั่นก็เท่ากับเจ้าไม่กตัญญู รวมทั้งเนื้อของพวกเราเจ้าก็ห้ามกินเช่นกัน!”
แม่เฒ่าจางเห็นจางต้าหูแล้วก็นึกถึงจางซิ่งเอ๋อ มีของสิ่งใดนางก็ไม่เคยกตัญญูต่อตนเลย เพียงแค่คิดในใจนาง
