บทที่ 302 ชุดผ้าแพรชั้นใน
การกระทำหน้าไม่อายของแม่เถาที่แย่งเนื้อมาเข้าปากตนเองนั้น เป็นสิ่งที่ยากจะพบเห็นจริง ๆ
นี้ถ้าเป็นครอบครัวมีการศึกษาหน่อยสักครอบครัวหนึ่งล่ะก็ การกระทำนี้คงเรียกว่าไร้การอบรมสั่งสอนแล้ว
แต่ในใจของแม่เถาไม่มีสิ่งที่ว่ามานี้ในหัวเลยสักนิด ส่วนจางต้าเหอที่เห็นการกระทำดังกล่าวเขาก็ย่อมไม่คิดอะไรมากเช่นกัน ในความคิดเขาการที่เนื้อนั่นเข้าไปในปากของภรรยาตนเองก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว
แน่นอนว่าแม่เฒ่าจางก็ไม่รู้สึกสนใจไยดีอะไรกับเรื่องนี้เช่นกัน
นางเพียงแค่จ้องมองแม่เถาอย่างมุ่งร้ายแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็เริ่มต้นกินเนื้อบ้าง นางคิดว่าต้องทานเยอะหน่อยไม่เช่นนั้นเนื้อเหล่านี้คงได้เสียเปล่าให้กับหมาป่าตาขาวนางนี้แล้ว ยังดีที่นางซื้อเนื้อปรุงสุกมาจึงสามารถเก็บไว้ได้จำนวนหนึ่ง
เดี๋ยวให้ทานอาหารมื้อนี้เสร็จค่อยแอบไปกินสักหน่อย อืม และก็ควรเรียกอวี่หมินด้วย ตอนนี้อายุของอวี่หมินก็ถึงเวลาแล้วที่จะออกเรือนแล้ว นางควรใส่ใจอวี่หมินให้มากขึ้นเสียหน่อย เช่นนี้ต่อไปเมื่ออวี่หมินแต่งงานนางถึงจะปฏิบัติต่อนางได้เป็นอย่างดี
แม่เฒ่าจางหลบคิดในใจกับตัวเอง มือก็คีบตะเกียบไปด้วยความว่องไว
จาง
