บทที่ 303 โป้ปด
“ท่านแม่ตอนนี้ท่านกำลังท้องอยู่ต่อไป ท่านห้ามทำเรื่องพวกนี้อีกนะ ถ้าเมื่อใดที่ท่านย่าไม่ให้ท่านทำงานท่านก็ต้องพัก หากข้าขาดแคลนเสื้อผ้าจริงข้าก็สามารถทำมันเองได้เช่นกัน ต่อให้ทำไม่ได้ก็ยังมีชุนเถาอีกคน!” จางซิ่วเอ๋อพูดด้วยความเป็นห่วง
“เด็กน้อยอย่างพวกเจ้าทั้งสอง ไหนเลยจะทำของพวกนี้เป็น? วัน ๆ พวกเจ้าทำแต่งานบ้าน ครอบครัวของเราก็ไม่เคยได้ฝึกฝนพวกเจ้าเรื่องนี้เลย แล้วพวกเจ้าจะเย็บออกมาได้ดีได้อย่างไร?” แม่โจวคิดย้อนไปเมื่อก่อน ลูกสาวทั้งสามของตนเองไม่มีวันไหนที่เท้าไม่เปื้อนดินโคลนเพราะการทำไร่ทำนาแล้วฉับพลันก็รู้สึกปวดใจ
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ลูกสาวบ้านไหนที่กำลังออกเรือนก็ไม่มีใครให้ลูกสาวออกไปทำไร่ไถ่นาหรอก มีแต่จะให้อยู่บ้านพักผ่อน งานอะไรก็ไม่ต้องทำมากกว่า
ก็เพราะหากตากแดดจนดูไม่ได้ขึ้นมา วันแต่งงานจริงคงจะดูไม่สวยน่ะสิ
อีกทั้งยังต้องฝึกเย็บปักให้คล่อง และเรียนรู้กับมารดาตัวเองว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร กระทั่งยังต้องทำชุดแต่งงานเองด้วยซ้ำ
แต่จางซิ่วเอ๋อกลับต้องแต่งอย่างฉุกละหุกขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลเนี่ยกลัวขายหน้าแขก จางซิ่วเอ๋อก็คงไม่มีชุดแต่งงานใส่แล้ว
หรือ
