อย่างน้อยบ้านแม่ก็ควรเตรียมชุดแต่งงานให้ ซึ่งแม่เฒ่าจางไม่มีทางออกเงินให้
ไม่เพียงชุดแต่งงาน กับแค่ผ้าสีแดงผืนหนึ่ง แม่เฒ่าจางก็ไม่ยอมจ่ายให้สักตำลึงหรอก!
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวแล้วพูดว่า “ท่านแม่ ท่านอย่าทุกข์ไปเลย ตอนนี้ข้าสามารถหาเงินได้แล้ว ขอเพียงมีเงินไม่ว่าสิ่งใดพวกเราก็ย่อมมีได้! ต่อไป…”
จางซิ่วเอ๋อกดเสียงต่ำพูด “พวกท่านต้องออกมาจากครอบครัวนี้ให้ได้ ข้าเก็บเงินเอาไว้จำนวนหนึ่ง ข้าจะสร้างบ้านให้พวกท่านอยู่ ให้ท่านมีชีวิตที่สุขสบาย”
แม่โจวพลันรู้สึกซาบซึ้งใจ ยื่นมือไปลูบผมของจางซิ่วเอ๋อ พูดด้วยน้ำเสียงสำลักเล็กน้อย “ซิ่วเอ๋อ การที่แม่คลอดเด็กที่มีความกตัญญูเช่นพวกเจ้าออกมา ช่างเป็นโชคดีของข้าจริง ๆ!” ลูกสาวแล้วอย่างไร? ลูกสาวทั้งสามของนางมีความกตัญญูยิ่งกว่าลูกชายบางคนในหมู่บ้านเสียอีก!
ไม่พูดถึงลูกชายบ้านอื่นแล้ว ต่อให้มีคนแบบซิ่วเอ๋อขึ้นมาอีกสองสามคน ทุกวันจะเปลี่ยนมาเลี้ยงมารดาเช่นนี้หรือไม่?
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋อแล้วก็ยิ่งเวทนา
เส้นผมของจางซิ่วเอ๋อตอนนี้นุ่มขึ้นเยอะแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้นุ่มนวลอะไรมาก แต่ก็ไม่ได้แห้งหยาบเหมือนก่อนหน้านี้ เพียงแค่รู้สึกแข็งไปบางเล็กน้อย
แต่ตอนนี้ก็ดีกว่าเมื่
