อก่อนเยอะแล้ว นั่นเพราะเมื่อก่อนจางซิ่วเอ๋อใช้ชีวิตมาแบบที่มนุษย์คนหนึ่งจะใช้ชีวิต จึงไม่ได้บำรุงอีกยังทำงานหนักอีกด้วย ร่างกายนี้โดนทำลายมาตั้งแต่เล็ก จางซิ่วเอ๋อมีแต่ต้องบำรุงดี ๆ ให้ร่างกายกลับมาแข็งแรง
แต่มีเพียงจางซิ่วเอ๋อที่เชื่อมั่นแบบนี้ ตัวเองกินดีอยู่ดีขนาดนั้นจะยังเรียกว่าบำรุงร่างกายไม่ดีอีกเหรอ?
อีกทั้งเด็กจากครอบครัวที่ยากจน แม้ว่าร่างกายจะถูกเคี่ยวกรำอย่างหนัก แต่ก็มีส่วนดีเช่นกัน อย่างน้อยพวกนางก็ไม่หยิ่งยโส เสมือนดอกไม้ป่าที่สามารถเติบโตขึ้นมาได้จากก้อนหิน!
“ท่านแม่ ท่านวางใจเถอะ พวกเราสามคนจะดูแลท่านเป็นอย่างดี ท่านไม่ต้องกังวลใจ ต่อให้พวกเราแต่งงานออกไปแล้วพวกเราก็จะยังปฏิบัติต่อท่านเหมือนเดิม!” จางซิ่วเอ๋อพูดปลอบใจแม่โจว
แม่โจวเช็ดน้ำตาหยดหนึ่งแล้วพูดว่า “ซิ่วเอ๋อ เพียงเจ้ามีใจเช่นนี้แม่ก็ดีใจแล้วจ้ะ”
หลังจากนั้นสองแม่ลูกก็พูดคุยด้วยกันสักพัก จางซิ่วเอ๋อจึงขอตัวกลับ
ตอนจางซิ่วเอ๋อออกมานั้น คนตระกูลจางก็ยังคงทานข้าวไม่เสร็จ
โดยเฉพาะจางอวี่หมิน หลังจากเห็นนางเดินออกไป ถึงค่อยนำเนื้อที่เตรียมมาพิเศษส่งเข้าปากตัวเอง ในดวงตายังคงฉายแววโป้ปด
จางซิ่วเอ๋อเห็นฉากนี้นางก็อยากจะถามจางอ
