ต้าหูมองอยู่ด้านข้างไม่นานเขาก็ไม่กล้าคีบอาหารกินต่อแล้ว อาหารเหล่านี้น้ำมันเยอะกว่าเมื่อก่อนมาก หากกล่าวตามจริงจางต้าหูก็กินด้วยความหอมหวนยิ่ง แต่ว่าเมื่อได้กินต่อหน้าผู้คนที่อยู่บนโต๊ะอาหารในตอนนี้ ตัวเองก็ทำได้แค่กินกับข้าวบางส่วนเท่านั้น จางต้าเหอรู้สึกไม่อยากอาหารเลยสักนิด ไม่เพียงเขาจะไม่รู้สึกอยากอาหาร เขาก็ยังรู้สึกไม่คับอกคับใจอีกด้วย
จางต้าหูฝืนกินไปได้หมดหนึ่งถ้วยก็วางตะเกียบลง
แม่เฒ่าจางมองแล้วก็เปิดปากพูดขึ้นทันทีว่า “กินอิ่มแล้วหรอ หากเจ้ากินอิ่มแล้วก็จงรีบไสหัวไปให้ข้าวหมูเสีย จางซานหยาช่างเลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ งานในบ้านถ้าเจ้าไม่ทำแล้วผู้ใดจะเป็นคนทำ?”
จางต้าหูมองถ้วยของตัวเองก็รู้ว่าวันนี้ตนกินไปน้อยมาก ใครก็รู้ว่าเขายังกินไม่อิ่มเลยด้วยซ้ำ
แล้วเหตุใดมารดาของเขาไม่เพียงไม่เป็นห่วงเขาเลย แต่กลับไล่เขาไปทำงานบ้าน?
แต่จางต้าหูนั้นเป็นคนซื่อบื้อเกินไป แม้ว่าในใจจะรู้สึกไม่ชอบใจ เขาก็ไม่พูดมันออกมาแต่กลับข่านรับหนึ่งเสียงและเดินออกไปทำงานบ้าน
จางซิ่วเอ๋อที่อยู่ภายในห้องได้ยินเข้าถึงกับขบเม้มริมฝีปากพูดเสียงต่ำว่า “ท่านแม่ ท่านได้ยินแล้วสินะ? บิดาข้านั้นช่าง…” จางซิ่ว
