บทที่ 293 ซื้อใจ
จางซิ่วเอ๋อคิดได้ดังนั้นก็สบายใจขึ้น และมีแผนใหม่
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองแม่เฒ่าจาง “ 100 ตำลึงเงินหรือ ท่านย่าเลิกคิดไปได้เลย!”
“เจ้าเอ็นดูแม่นี่ที่สุดไม่ใช่หรือ? แค่ 100 ตำลึงเงินยังจะเสียดายอีก?” แม่เฒ่าจางโวยวาย
จางซิ่วเอ๋อเดือดดาล “ข้ามี 100 ตำลึงเงินที่ไหน!”
แม่เฒ่าจางแค่นเสียงเย็น “ถ้าอยากได้ตำลึงเงินนี้แค่อ้าขาก็ได้แล้วไม่ใช่รึ?”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่ หมายความว่าอย่างไรแค่อ้าขาก็ได้แล้ว? มีอย่างที่ไหนคนเป็นย่าว่าหลานสาวตัวเองเช่นนี้?
จางซิ่วเอ๋อย้อนกลับไปทันที “ถ้าท่านย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วหาเงินได้ ท่านก็ทำเองสิ! อยากได้เงินขนาดนั้นท่านก็ไปอ้าขาท่านเพื่อหาเงินสิ!”
“เจ้าเด็กเวร! ข้าเป็นย่าเจ้านะ!” แม่เฒ่าจางคิดไม่ถึงว่าจางซิ่วเอ๋อจะด่าคืนด้วยคำพูดแสลงหูขนาดนี้
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเย็น ๆ และเอ่ยขึ้น “ข้าไม่มีย่าที่เก่งกล้าสามารถแบบนี้หรอก!”
“เจ้าเด็กเวร! ข้าจะตีเจ้าให้เละเลย!” แม่เฒ่าจางพูดพลางจะเข้ามาตีจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อยืนนิ่งมองแม่เฒ่าจางพร้อมกล่าว “ท่านย่าไม่กลัวข้าจะไถเงินย่ารึ?”
แม่เฒ่าจางได้ยินแล้วชะงักไปนิดหน่อย นังจางซิ่วเอ๋อช่างหลักแหลมนัก ถ้าตนไปแตะจางซิ
