่วเอ๋อเพียงนิดหน่อยแล้วจางซิ่วเอ๋อโยนว่าเป็นความผิดนางแล้วจะทำอย่างไร?
“เอาเถอะ เจ้าเอากับข้าวนั่นมาให้ข้าซะ! แล้วข้าจะไม่ถือสาเจ้า!” แม่เฒ่าจางจ้องตะกร้าสานในอ้อมอกของจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาลง “ข้าเตรียมมาสำหรับแม่ข้าและซานหยาเท่านั้น ถ้าย่าจะกินก็ไปทำเอง! ถ้าท่านจะแย่งไปให้ได้ ข้าก็ไม่กลัวที่จะโวยวายออกไปในตอนนี้หรอกนะ ว่านอกจากย่าจะไม่ยอมรักษาแม่ข้า แล้วยังจะแย่งของที่ข้าเตรียมมาให้แม่ข้าอีก!”
แม่เฒ่าจางโดนเล่นงานจนหน้าแตกยับ
ในเรื่องของแม่โจวนางรู้สึกหวั่น ๆ อยู่บ้าง อย่างไรเสียนางก็หักเงินที่ใช้รักษาแม่โจวไว้กับตัวเอง
ถ้าก่อนหน้านี้บอกว่าไม่มี คนอื่นก็ไม่รู้หรอกว่านางมีหรือไม่มี แค่ปากแข็งต่อไปก็พอ แต่ครั้งนี้ทุกคนเห็นกันหมดว่านางรับเงินมาแล้ว ถ้าแม่โจวเป็นอะไรไปจริง ๆ นางคงเสียหน้าแน่
แม่เฒ่าจางก่นด่าไปเรื่อยและหันหลังเดินออกไป ตั้งใจว่าถ้าไม่เห็นก็คงไม่หงุดหงิด
จางซิ่วเอ๋อยกกับข้าวเข้าไปในห้อง
บัดนี้ซานหยากำลังรอจางซิ่วเอ๋ออยู่ในห้อง เมื่อกี้นางได้ยินบทสนทนาระหว่างจางซิ่วเอ๋อและแม่เฒ่าจาง
แต่นางไม่โทษจางซิ่วเอ๋อที่ไม่ยอมออกเงินซื้อนางไปหรอก นางรู้ดีว่าถ้าจางซิ่วเอ๋อมีควา
