มสามารถขนาดนั้นจริง ๆ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้นางลำบากอยู่แล้ว
อีกอย่าง ตัวนางในตอนนี้ก็ไม่ถือว่าลำบาก
แต่ละวันแค่กลับมาทำงานนิดหน่อยที่บ้านตระกูลจาง ตอนออกไปข้างนอกก็ไม่เหนื่อย
“พี่! ในที่สุดพี่ก็มาแล้ว ข้าจะหิวตายอยู่แล้ว” จางซานหยามองจางซิ่วเอ๋อด้วยความร้อนใจนิดหน่อย
เช้านี้ยังไม่มีใครได้กินข้าวเลย
จางซิ่วเอ๋อยิ้มเขิน “เมื่อวานเหนื่อยไปหน่อย วันนี้เลยตื่นสายน่ะ”
จางซิ่วเอ๋อพูดพลางหยิบของในตะกร้าสานออกมา
อย่างแรกคือกะละมังไม้เล็ก ๆ ใช่แล้ว ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้บรรจุอาหารใส่จาน แต่ใส่มาเต็มกะละมัง
หลังจากนั้นก็ใส่หมั่นโถวลงไปอีกเล็กน้อย มีตะกร้าเดียวไม่สะดวกใส่ข้าวมา จางซิ่วเอ๋อจึงหยิบหมั่นโถวแป้งขาวที่นึ่งไว้ก่อนหน้านี้มานิดหน่อย พร้อมกับไข่ไก่สามฟอง ตะเกียบสามคู่
เวลานี้แม่โจวก็ลงจากเตียงเดินมากินข้าวแล้ว
ส่วนจางต้าหูกำลังพิงเตียงด้วยท่าทางมึนงงชั่วขณะ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
เมื่อวานจางต้าหูก็มีสภาพดูไม่ได้มากพอแล้ว วันนี้แผลยังบวมขึ้นอีก จนตอนนี้แทบจำหน้าเดิมของจางต้าหูไม่ได้แล้ว
จางซิ่วเอ๋อกระแอมเบา ๆ “ท่านพ่อ มากินข้าวเถอะ”
ที่ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อเอากับข้าวมาเยอะขนาดนี้นั้น นางเผื่อในส่วนขอ
