งจางต้าหูมาจริง ๆ
แค่คิดก็รู้แล้วว่าวันนี้คงไม่มีใครทำกับข้าว
ตอนนี้จางต้าหูกำลังเสียใจในตัวพวกจางต้าเหอ กับแม่เฒ่าจางเองก็คงมีไม่พอใจบ้าง นางต้องฉวยโอกาสนี้ไว้ซื้อใจจางต้าหู
จางต้าหูชะงักไปนิดหน่อย เขาเงยหน้ามองจางซิ่วเอ๋อ ดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าจางซิ่วเอ๋อจะทำกับข้าวให้เขากิน
รอจนเขาเห็นตะเกียบบนโต๊ะถึงรู้ว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด
จางต้าหูถาม “ข้ากินได้จริง ๆ หรือ?”
“ครั้งนี้ข้าเอามาเยอะ รู้ว่าไม่มีใครทำกับข้าวให้พ่อกิน มาเถอะ” จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองจางต้าหู
พูดถึงจางต้าหู แม้จะเป็นคนน่าชัง แต่บางครั้งก็น่าสงสารมาก
พอคิดได้ว่าเมื่อวานจางต้าหูก็โดนไปหนักเหมือนกัน ดังนั้นท่าทางที่จางซิ่วเอ๋อมีต่อจางต้าหูในตอนนี้แม้จะไม่ได้ดีมาก แต่ก็ไม่ถึงขั้นเลวร้าย
จางต้าหูได้ยินแบบนั้นแล้วก็เปลี่ยนท่าทางมึนงงไปในบัดดล ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว
พอจางต้าหูเห็นของบนโต๊ะแล้วก็ยิ่งตะลึงเข้าไปใหญ่
กะละมังของจางซิ่วเอ๋อเต็มไปด้วยอาหาร และไม่ใช่แค่อย่างเดียว เป็นการรวมกับข้าวหลายอย่างเข้าด้วยกัน
มองผ่าน ๆ จางต้าหูก็เห็นว่ามีเนื้อหลายอย่าง มีเนื้อไก่ และเหมือนจะมี….เนื้อกระต่าย? จางต้าหูไม่ค่อยแน่ใจว่าใช่เนื้อกระต่ายหรือไ
