มิ่งรู้สึกรำคาญใจมาก
จางซิ่วเอ๋อเป็นหญิงสาวที่ดีเสียขนาดนั้น? แต่คนเหล่านี้ยังเลือกที่จะกลั่นแกล้งจางซิ่วเอ๋อได้อย่างไร?
ท่านหมอเมิ่งไม่ได้มองแม่เฒ่าเถาเลย แต่มองไปที่จางซิ่วเอ๋อและกล่าวว่า “จางซานหยาล้มหัวฟาดพื้น สถานการณ์ของนางเหมือนกันกับของจางชุนเถาในตอนนั้น”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ท่านหมอเมิ่งบอกใบ้ให้นาง
มันเหมือนกับสถานการณ์ของจางชุนเถา นั่นคือไม่มีอะไรร้ายแรง!
เมื่อเป็นแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ไม่มีอะไรต้องกังวล
จางซิ่วเอ๋อไม่กังวลอีกต่อไปแล้ว แต่พอคำเหล่านี้ก็เข้าหูคนอื่น มันก็กลายเป็นอีกความหมายหนึ่ง
“อะไรนะ เหมือนกับจางชุนเถา? นังเฒ่าเถา คราวนี้เจ้ายังจะเถียงอะไรอีกไหม!” แม่เฒ่าซ่งพูดอย่างยินดี
“เกิดอะไรขึ้นกับจางชุนเถา?” แม่เฒ่าเถามองไปที่ท่าทางมืดมนของท่านหมอเมิ่ง นางรู้สึกถึงความตื่นเต้นในน้ำเสียงของแม่เฒ่าซ่ง ทำให้หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ
ผู้ใหญ่บ้านซ่งที่อยู่ข้าง ๆ จ้องไปที่แม่เฒ่าซ่งและโบกมือให้แม่เฒ่าซ่งอยู่เงียบ ๆ!
ต่อหน้าจางซิ่วเอ๋อเช่นนี้กลับดีใจที่สถานการณ์ของจางซานหยาเป็นเรื่องร้ายแรง การที่คนเรามีจิตใจเช่นนี้มันไม่น่ารำคาญเกินไปนักหรือ?
ผู้ใหญ่บ้านซ่งจ้องไป
