ที่ภรรยาของตน จากนั้นเหลือบไปที่จางซิ่วเอ๋อ
แม่เฒ่าซ่งกลับมารู้สึกตัวอีกครั้งในเวลานี้ หลังรู้สึกว่านางดูจะลืมตัวเกินไปนิด
เพื่อกลบเกลื่อนพฤติกรรมน่าอายของตัวเอง แม่เฒ่าซ่งจึงพูดกับแม่เฒ่าเถาว่า “เจ้ามันโหดร้าย! เจ้าทำร้ายสาวน้อยดี ๆ แบบนี้ได้ยังไง! เจ้าไม่รู้หรอกว่าจางชุนเถาเองก็เคยบาดเจ็บแบบนี้เช่นเดียวกัน ชีวิตน้อย ๆ นั้นเกือบจะจบสิ้นแล้ว ว่ากันว่าเงินจำนวนมากถูกใช้รักษาโรคนี้! และตอนนี้นางก็เป็นคนสติฟั่นเฟือน!”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองแม่เฒ่าซ่ง คนสติฟั่นเฟือนเหรอ?
ตอนนี้คนส่วนใหญ่ลืมไปว่าจางชุนเถาเป็นคนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว แต่มาตอนนี้แม่เฒ่าซ่งไม่เพียงแต่เตือนเรื่องนี้ แต่ยังมาโยงเกี่ยวข้องกับจางซานหยาด้วย
โชคดีที่นางรู้สึกเสมอว่าต้องหาผู้ชายไม่ที่ใส่ใจคำพูดเหล่านี้ให้กับน้องสาวทั้งสอง
ไม่เช่นนั้นนางจะรู้สึกอับอายมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้
“อะไรนะ ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” แม่เฒ่าเถาได้ยินก็ตกใจเช่นกัน
“แล้ว…ถ้าอย่างนั้น…แม่โจวล่ะ นางเป็นยังไงบ้าง?” หญิงชราถามอีกด้วยอาการตื่นตระหนกไปหมด
น้ำเสียงของท่านหมอเมิ่งลดต่ำลง และถามย้อนเล็กน้อย “เจ้าจะดูแลแม่โจวรึ? ครั้งล่าสุดที่ข้ามา ลูกของแม่โจวเกือบหลุด เกือบจะรักษาเด
