ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขทุกวัน นางไม่เคยเศร้าเพราะสถานะแม่ม่ายน้อยเลย
มีบางอย่างเกี่ยวกับจางซิ่วเอ๋อที่ทำให้ท่านหมอเมิ่งรู้สึกชื่นชม
สิ่งนี้ทำให้ท่านหมอเมิ่งไม่สามารถอยู่เฉยได้ และต้องการช่วยจางซิ่วเอ๋อ
ท่านหมอเมิ่งพยักหน้าและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ข้าจะพยายามตรวจแม่ของเจ้าให้ดีที่สุด”
ต่อให้ไม่อาจบอกได้ว่าสองคนนี้พูดอะไร แต่พวกเขาก็รู้ใจกัน สื่อสารเข้าใจกันได้
“และซานหยา…สถานการณ์ของซานหยาก็…น่าเป็นห่วงมาก” เมื่อจางซิ่วเอ๋อพูดคำว่า ‘น่าเป็นห่วง’ นางเน้นย้ำน้ำเสียงของนาง และมีความรู้สึกวิตกกังวลที่คนธรรมดาทั่วไปจะตรวจจับได้ยาก
ท่านหมอเมิ่งรู้สึกได้
เขาเข้าไปในห้องและตรวจชีพจรของจางซานหยาก่อน
ผ่านไปนาน ใบหน้าของท่านหมอเมิ่งก็สลดลง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ยังคงตรวจสอบชีพจรของแม่โจวต่อไป
………………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
เอานางแม่เถากับตระกูลเถาไปเก็บทีเถอะค่ะ เริ่มรำคาญเหมือนชื่อตอนแล้วเหมือนกัน
ไหหม่า(海馬)