ลายรู้สึกว่าคนตระกูลเถาจงใจมารังแกคนโดยไม่มีเหตุผล!
จางต้าหูได้รับการช่วยเหลือ แต่ใบหน้าของเขาก็โดนทุบตีไปมาก ดูแล้วน่าสังเวช
ตอนนี้มีคนสองสามคนมาถึงห้องแล้ว ในที่สุดก็แยกคน 4 คนที่กำลังพัลวันพันตูกันเป็นก้อนกลม ๆ ออกจากห้อง
แต่สตรีพวกนี้ไม่เหมือนกับบุรุษ
หลังจากที่บุรุษถูกแยกออกจากการต่อสู้ พวกเขามักจะใช้สายตามองกันอย่างดุเดือด
แต่สตรีพวกนี้? หลังถูกแยกออกจากกันแล้วกลับยังด่าทอกันไม่หยุด
“นังแพศยา! ตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้า ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่ใช่ของดี! ตอนนี้แม่โจวกับจางซานหยาถูกเจ้าทำร้าย! ข้าจะให้พวกผู้ชายจับเจ้าส่งทางการ! ให้โดนกระบองดี ๆ สักสองสามไม้!” แม่เฒ่าซ่งสบถออกมาอย่างเคียดแค้น
“เจ้าต่างหากที่แก่เฒ่าคนแพศยา! นังแพศยาแก่แล้วยังบ้าผู้ชายอีกหรือ? ข้าคิดว่าผู้ชายของเจ้าควรจะตาย ๆ ไปแล้ว และตอนนี้เจ้าก็เป็นแม่ม่ายเสียอีก!” แม่เฒ่าเถาไม่ยอมลดราวาศอกให้เช่นกัน!
แม่เถาได้ยินดังนั้นก็รีบห้ามแม่เฒ่าเถา “ท่านแม่! อย่าด่า นี่ท่านป้าซ่ง”
“ท่านป้าซ่งอะไร? ข้าว่ามันเป็นนังแพศยาเฒ่า! หน้าไม่อาย!” แม่เฒ่าเถาถ่มน้ำลาย
แม่เถาพูดต่อ “นี่คือภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านชิงสือของเรา!”
แม่เฒ่าเถาได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปเล็กน้อย “ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้าน? ”
ทุกหมู่บ้านล้วนมีหัวหน้าหมู่บ้าน แม่เฒ่าเถาเข้าใจน้ำหนักของหัวหน้าหมู่บ้านดี ลูกสาวคนหนึ่งของนางจึงแต่งเข้าบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
แต่ต่อให้
