ินอันย่อมไม่โลภในพลังชั่วคราวแล้วไปเปลี่ยนแขนขาของตนเอง
แสงแดดเจิดจ้า ส่องกระทบร่างของจางเถี่ย ดูมีความงามแบบดิบเถื่อน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แขนซ้ายค่อยๆ รวบรวมพลัง
“กลายร่างหมีทมิฬ!”
รูปร่างขยายใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อที่แต่เดิมปริแตกซ่อนอยู่ใต้ขน กลายเป็นเหมือนโลหะสีดำเป็นก้อนๆ
“หมัดหนัก!”
ในทันที แสงสีแดงสายหนึ่งออกมาจากหมัดซ้ายของเขา หมัดที่แต่เดิมรวบรวมพลังได้เร็วอยู่แล้ว ความเร็วก็เพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่มองด้วยตาเปล่าไม่ทัน
“ถล่มทลาย!!”
“ทุบ!!!”
“โครม!!”
พื้นดินสั่นสะเทือน!
ป้ายโฆษณายักษ์สูงกว่ายี่สิบเมตร หนักหลายสิบตัน ราวกับถูกแรงกระแทกนับพันตันหักสะบั้นในชั่วพริบตา ถูกซัดจนลอยขึ้นจากพื้น! ลอยขวางกลางอากาศ ดูน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง โลหะบิดเบี้ยว ป้ายโฆษณาส่งเสียง “กรีดร้อง” ที่น่าสยดสยอง
“ตุ้บ!!”
วัตถุขนาดยักษ์ค่อยๆ ร่วงลงมา ฝุ่นควันตลบอบอวล
รวมถึงหลินอัน ทุกคนต่างก็มองดูพลังทำลายล้างของหมัดนี้ด้วยความตกตะลึง
“อึก…”
หลิวซื่อหมิงกลืนน้ำลายตามสัญชาตญาณ พลังทำลายล้างของหมัดนี้เกรงว่าคงจะสามารถทุบรถถังหุ้มเกราะให้แหลกได้? นี่มันคนซะที่ไหน? นี่มันไดโนเสาร์ในร่างคน รถปราบดินหนักชัดๆ!
ต่างจากหลิวซื่อหมิงที่ประหลาดใจกับพละกำลัง อันจิ่งเทียนหายใจสะดุด จำลองภาพการต่อสู้กับจางเถี่ยในตอนนี้ขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว หนึ่งวินาทีต่อมา เขาก็พบด้วยความสิ้นหวังว่าความเร็วของหมัดนี้เขาไม่มีทางหลบได้พ้น
เร็
