บทที่ 274 ชุลมุน
ผู้ใหญ่บ้านซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “พวกเจ้าพูดเหตุผลมาให้ข้าฟังดีกว่า! อะไรคือสาเหตุที่ทำให้พวกเจ้าทำแบบนี้กับจางซิ่วเอ๋อและแม่โจว ถ้าพวกเจ้าไม่พูดเหตุผลออกมาล่ะก็ เรื่องในวันนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้รับความปรานีเลย!”
ตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านซ่งแสดงท่าทางสมกับเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน
ตอนนี้แม่เฒ่าเถาไม่สนใจผู้ใหญ่บ้านซ่ง นางลุกขึ้นยืนมองผู้ใหญ่บ้านซ่งแล้วตะโกนว่า “เจ้าเป็นใคร? มาสนใจเรื่องของพวกเราทำไม? โอ้ เจ้าคงเป็นสามีของแม่เฒ่าจางล่ะสิ? ดูไม่ออกเลยนะนี่ ขนาดร่างกายครึ่งท่อนกำลังจะจมลงไปในดินเหลืองแล้ว กลับยังปั้นเป็นแมลงเม่าออกมาเช่นนี้ได้*!”
*แก่จนใกล้จะฝังแล้วยังมีเรื่องในเชิงชู้สาวได้
“ถ้าเจ้าไม่ละอาย ข้าก็ขายหน้าแทนเจ้าจริง ๆ!” แม่เฒ่าเถาเยาะเย้ย
ตอนนี้แม่เฒ่าเถาก็รังเกียจแม่เฒ่าจางเช่นกัน พอนางนึกถึงลูกสาวของตนที่เป็นสะใภ้ของบ้านสกุลจาง ก็รู้สึกแย่
ยังไม่ทันที่แม่เฒ่าจางจะพูดอะไร แม่เฒ่าซ่งก็กระโจนออกมา และโวยวายขึ้นมาทันที “ถุย ปากเจ้าพ่นอุจจาระอะไรออกมา! เจ้าว่าอย่างไรนะ? ข้าคิดว่าเจ้านั่นแหละที่เป็นนางคณิกาแก่ไร้ยางอาย!”
ที่แม่เฒ่าซ่งโวยวายเช่นนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะออกหน้าแทนแม่เฒ่าจาง
แต่แม่เฒ่าซ่งเกลียดการที่คนอื่นดึงผู้ใหญ่บ้านซ่งกับแม่เฒ่าจางมาอยู่ด้วยกัน
เมื่อแม่เฒ่าเถาเห็นแม่เฒ่าซ่งกระโจนออกมานางก็ตะลึงงัน คิดไม่ถึงว่าจะมีคนออกหน้าเพื่อแม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่าเถา
