บทที่ 273 ซานหยาหมดสติ
จางต้าหูมองเถาต้าด้วยดวงตาแดงก่ำ เขายกเท้าขึ้นและเตะออกไป!
เมื่อจางต้าหูลงมือ ก็ดูราวกับว่าเขากำลังเหยียบรังแตน!
ในตอนนี้เองพี่น้องตระกูลเถาก็พุ่งเข้าใส่เขา
ลูกชายตระกูลเถาไม่ได้สมัครสมานสามัคคีกันมากนัก แต่ในเวลานี้พวกเขาถูกบังคับให้มารับงานที่นี่ ถ้าพวกเขาไม่ลงมือ ก็คงไม่มีหน้ามาพบกับเถาต้าได้ในอนาคต
นอกจากนี้พวกเขาเองยังต้องต่อสู้ด้วย สถานการณ์แบบนี้ต่อให้ต้องต่อสู้กับจางต้าหู ก็ต้องให้จางต้าหูเป็นฝ่ายเสียเปรียบ โดยที่ตัวเขาเองไม่เสียเปรียบอะไร!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ คนที่เหลือก็โถมเข้ามา
แน่นอนว่าจางต้าหูถูกล้อมด้วยคนหลายคน ด้วยความที่ห้องนี้เล็กเกินไป คนมากมายจึงยืนเบียดเสียดกันเล็กน้อย
จางต้าหูถูกดึงตัวออกไปโดยพี่น้องตระกูลเถา
ในสถานการณ์เช่นนี้ จางต้าหูไม่สามารถจับแม่เฒ่าเถาได้อีกแล้ว ตอนนี้ทำได้เพียงปล่อยแม่เฒ่าเถาเท่านั้น
มีผู้หญิงหลายคนที่เหลืออยู่ในห้อง
ตอนนี้แม่เถามองจางซิ่วเอ๋ออย่างเคียดแค้น “นังแพศยา หลีกทางให้ข้า เจ้าบอกว่าแม่เจ้าหมดลมหายใจแล้ว จะให้ข้าเชื่อได้อย่างไร! พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกันเพื่อปรักปรำพวกเรา!”
“ใช่! นั่นคือการปรักปรำพวกเรา!” แม่เฒ่าเถาเห็นด้วย
ลูกสาวอีกสามคนของตระกูลเถาตอนนี้พวกนางกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ในตอนนี้มีหลายคนทีเดียวที่ไม่เต็มใจจะเป็นกำลังเสริม
ถ้าแม่โจวตายจริง ๆ พวกนางจะไม่ซวยไปด้วยหรอกหรือ?
ดังนั้นคนที่เต็มใจลงมือในเวลานี