โดยเฉพาะอย่างยิ่งแม่โจวที่ไม่สามารถลุกขึ้นได้ในเวลานี้ ตราบเท่าที่แม่โจวนอนลงและแสร้งทำเป็นสลบอยู่ ไม่ว่าตระกูลเถาจะก่อเรื่องวุ่นวายอย่างไร ก็ต้องทำเป็นเมินเฉย!
“ใครก็ได้ ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยด้วย!” จางซิ่วเอ๋อร้องไห้และตะโกน
ตอนแรกนางแกล้งร้องไห้ แต่ต่อมาแม่เถาและแม่เฒ่าเถาก็ลอบทำร้ายนางถึงสองครั้ง มันเจ็บจนน้ำตาไหลออกมา
หัวใจของจางซิ่วเอ๋อเต็มไปด้วยความเคียดแค้น นางจะไม่ปล่อยให้แม่เฒ่าเถาและแม่เถามีชีวิตที่ดีแน่!
แต่ในเวลานี้ แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะแข็งแกร่งและฉลาดแค่ไหน นางก็ไม่สามารถเอาชนะสี่มือได้!
ในตอนนั้นเอง จางซานหยาก็มาพอดี จางซานหยาเดินเข้ามาในห้องและเห็นฉากนี้ นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นแม่เถาและแม่เฒ่าเถารังแกจางซิ่วเอ๋อแบบนี้ นางจะทนได้อย่างไร?
จางซานหยาพุ่งเข้าไปกัดแขนของแม่เฒ่าเถา
แม่เฒ่าเถาร้องโอดโอย ออกแรงผลักจางซานหยา
แต่จางซานหยาก็โมโหเช่นกัน นางกัดแม่เฒ่าเถาไว้ไม่ยอมปล่อย! แม่เฒ่าเถาเจ็บมาก จึงใช้มืออีกข้างตบจางซานหยาไปหลายที แล้วเหวี่ยงจางซานหยาจนสลบไป!
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเห็นฉากนี้ นางก็รู้สึกปวดใจมาก!
“ซานหยายังเด็กมาก! เจ้าลงมือกับซานหยาได้อย่างไร!” จางซิ่วเอ๋อร้องไห้
ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อกังวลจริง ๆ!
ในเวลานี้นางกลับพบว่าตนทำงานได้ไม่ดีนัก!
พลังของนางมีน้อยนัก! อยากปกป้องผู้อื่นแต่ก็ทำไม่ได้!
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกำลังจะล้มทรุดลง!
โชคดีที่ขณะจางซิ่วเอ๋อใกล
