็รีบหันกลับมาตบอุ้งมือยักษ์ออกไป ทว่า ในทันทีก็รู้สึกเจ็บแปลบที่น่อง
“อ๊ากกกก!”
จางเถี่ยโกรธจัด รู้สึกว่าอันจิ่งเทียนราวกับภูตผีที่อยู่ทุกหนทุกแห่ง การโจมตีทุกครั้งทำได้เพียงแค่ตบถูกเงาซ้อน
แม้ว่าอันจิ่งเทียนจะเป็นเพียงขั้นที่ศูนย์ พละกำลังส่วนใหญ่ถูกร่างกายของจางเถี่ยต้านทานไว้ได้ แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้เขาตกใจอยู่ไม่น้อย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าเขาคงจะถูกอันจิ่งเทียนเชือดทีละนิดจนตาย
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างหมีมหึมาก็เต็มไปด้วยบาดแผลเล็กๆ นับไม่ถ้วน
…
“นี่มัน…พลังอะไรกัน?”
โม่หลิงเอ่ยถามหลินอันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยที่ปิดไม่มิด
หลินอันยิ้มอย่างอ่อนโยน มือขวาอดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะของเธอไปพลางพูดไปพลาง:
“ผู้ย่างก้าวแห่งห้วงลึก: นักฆ่า!”
“ค่าสถานะความว่องไว เชี่ยวชาญการลอบเร้น หลบหลีก และสังหารในครั้งเดียว!”
“แต่ว่าพลังของอันจิ่งเทียนกับจางเถี่ยยังคงมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง บวกกับการป้องกันหลังกลายร่างเป็นหมีทำให้ยากที่จะสร้างความเสียหายได้ จึงได้กลายเป็นเช่นนี้”
“โม่หลิง เธอคิดว่าสองคนนี้ใครจะชนะ?”
เด็กน้อยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็ให้คำตัดสินของตนเอง
“เป็นสายอาชีพที่แข็งแกร่งมาก ถ้าอันจิ่งเทียนสามารถรักษาระดับความเร็วนี้ไว้ได้ตลอด จางเถี่ยจะถูกเขาเล่นงานจนตาย”
“การโจมตีอาจจะถูกการกลายร่างเป็นหมีต้านทานไว้ได้ แต่แรงปะทะทำไม่ได้”
“แล้วก็…อย่ามาลูบหัวฉัน”
“เ
