บทที่ 264 เอาคืน
ในที่สุดจางต้าหูก็พยักหน้าและพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ครั้งนี้ข้าจะไม่พูด”
จางซิ่วเอ๋อพูด “ท่านทำดีกับแม่ข้าหน่อย ถ้าแม่ข้ามีความสุข ข้าก็จะไม่รังเกียจที่จะปฏิบัติดีต่อท่านด้วย อย่าว่าแต่เรื่องอื่นเลย แค่เนื้อกับไข่นี่ ข้าก็จะนำมาให้ท่านได้ลองชิมอีกเป็นบางครั้งบางคราวแล้ว แต่พวกเราต้องตกลงกันก่อน ถ้าท่านเอาของที่ข้าเอามาไปให้คนอื่นกิน ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้กินอีกเลย! ”
ครั้นจางต้าหูนึกถึงเนื้อและไข่แสนอร่อย เขาก็พยักหน้าอย่างร้อนรนในทันที “ข้าสัญญากับเจ้า! ”
จางซิ่วเอ๋อยังคงไม่เชื่อจางต้าหู นางแค่นเสียง “ทำให้ได้ตามที่พูดด้วย”
ในตอนนั้นเอง แม่เฒ่าจางก็ตะโกนจากนอกห้อง “จางต้าหู! เจ้ายังไม่รีบให้อาหารหมูอีก! ”
จางต้าหูรีบตอบ “ขอรับ! ”
แม่โจวพึมพำเสียงเบาอยู่ข้าง ๆ “ทำไมไม่ให้พี่สามเลี้ยงล่ะ”
จางต้าหูได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะอธิบาย “พี่สามออกไปทำงานข้างนอกเหนื่อยมากแล้ว เรื่องจิปาถะในบ้านข้าน่าจะทำเอง ”
กล่าวดังนี้แล้วจางต้าหูก็เดินออกไป
แม่โจวไม่ได้คาดหวังว่าจะสามารถทำให้จางต้าหูเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ในทุกครั้ง ตอนนี้นางวางแผนที่จะพูดกรอกหูซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามวิธีที่หยางชุ่ยฮวาบอก และเมื่อเวลาผ่านไป สักวันหนึ่งจางต้าหูจะรู้สึกเอนเอียงไปเอง
ก่อนหน้านี้แม่โจวทรมานยิ่งนัก ไม่เพียงแต่ร่างกายยังไม่แข็งแรง ในใจก็รู้สึกทุกข์ทนเช่นกัน ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย กล่
