บทที่ 265 โล่งใจ
“แน่จริงเจ้าก็สู้กับข้าเองสิ!” จางเป่าเกินแค่นเสียงและหลีกเลี่ยงประเด็นของโจวหู่
จางซิ่วเอ๋อชำเลืองมองจางเป่าเกินวูบหนึ่ง “ใครจะโง่สู้กับเจ้า! วันนี้ข้าจะพูดเอาไว้เลยนะ หากเจ้าอยากตีข้า เจ้าก็ทำเถอะ ถึงตอนนั้นข้าจะฟ้องลุงใหญ่แล้วก็จะฟ้องหนิงอัน…”
“หนิงอันน่ะ เจ้ารู้จักไหม? ถึงตอนนั้นข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะไม่กลับเข้าไปในเมือง เขาจะตามหาเจ้าจนเจอแล้วจับเจ้าไปทำอะไรก็ได้… เหอะ เจ้าตีข้าด้วยมือไหน เช่นนั้นก็เตรียมตัวโดนหักเอาไว้ได้เลย!” จางซิ่วเอ๋อเลิกคิ้วของนาง วางท่าทางโอหังเต็มที่
จางเป่าเกินตกใจกับความหยิ่งยโสของจางซิ่วเอ๋อ
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อมีที่พึ่งจริง ๆ ต่อให้เขาลงมืออย่างดุดันได้ก็ไม่กล้าแตะต้องจางซิ่วเอ๋อ
ใช่…ในเมื่อพูดต่อหน้าไม่ได้ เขาก็จะหาวิธีแก้แค้นจางซิ่วเอ๋ออย่างลับ ๆ!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ จางเป่าเกินก็พ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา “ข้าไม่มีเวลามาพูดกับเจ้าแล้ว รีบไสหัวไปซะ! ”
จางเป่าเกินพูดเสร็จก็หลีกทางให้
ขณะที่จางซิ่วเอ๋อเดินผ่านจางเป่าเกิน นางก็พึมพำเบา ๆ “ช่างเป็นสุนัขที่ดีจริง ๆ รู้จักหลีกทางสมกับที่เป็นสุนัข! ”
จางเป่าเกินเข้าใจความหมายในคำพูดของจางซิ่วเอ๋อ เลือดลมพลุ่งพล่านด้วยความโกรธ
“จริงสิ ข้าขอเตือนเจ้าด้วยเจตนาดี ช่วงนี้เจ้าควรอยู่ในบ้านอย่างสงบเสงี่ยมนะ ตอนนี้ในหมู่บ้านมีคนหัวเราะเยาะเจ้าอยู่ไม่น้อย บาดแผลที่ก้นของเจ้ายังไม่หายดี แต่ยังออกมาแบบ
