นี้ ไม่กลัวที่จะขายหน้าหรือ?” จางซิ่วเอ๋อยิ้ม
จางเป่าเกินเริ่มเสียใจกับการตัดสินใจของเขาแล้ว
วันนี้เขาไม่ควรออกมายั่วยุจางซิ่วเอ๋อบรรพบุรุษตัวน้อยนี้เลย! เขาไม่ได้รังแกจางซิ่วเอ๋อ แถมยังถูกจางซิ่วเอ๋อรังแกอีก ไม่เพียงแค่นั้นยังถูกจางซิ่วเอ๋อหัวเราะเยาะอีกด้วย!
และตอนนี้เขาเกลียดคนอื่นที่พูดถึงบาดแผลที่ก้นของเขา แต่จางซิ่วเอ๋อเดนตายคนนี้กลับจงใจพูดถึงเรื่องนี้!
เขาอยากจะบีบคอจางซิ่วเอ๋อให้ตายจริง ๆ!
จางเป่าเกินพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้ตนเองคลุ้มคลั่งไปเสียก่อน
จางซิ่วเอ๋อมองไปที่จางเป่าเกินที่อัดอั้นตันใจและเจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ นางรู้ว่าตนเองไม่สามารถยั่วยุจางเป่าเกินได้อีกต่อไป ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป จางเป่าเกินอาจจะทนไม่ไหว
เมื่อถึงเวลานั้นนางคงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจางเป่าเกิน
จางซิ่วเอ๋อก็ยอมรับเช่นกัน การทำให้จางเป่าเกินสูญเสียการควบคุมไปจริง ๆ จะไม่ส่งผลดีต่อใคร… ถ้ามีคนสนับสนุนนาง นางจะยังคงยั่วยุจางเป่าเกินต่อไป
ติดอยู่ที่ว่าตอนนี้นางอ่อนแอมาก
แต่โดยรวมแล้วจางซิ่วเอ๋อค่อนข้างอารมณ์ดีที่สามารถเอาชนะจางเป่าเกินได้ ในเวลานี้นางจึงส่งเสียงในลำคอเป็นเพลงขณะเดินกลับไป
เมื่อมาถึงป่าผีสิง จางซิ่วเอ๋อก็เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวรอนางอยู่
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย “หนิงอัน ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าเจ้าไม่ต้องรอข้าอยู่ที่นี่? ”
เนี่ยหย่วนเฉียวมอง
