บทที่ 259 ความคิดของกุนซือหัวสุนัข
“เจ้านาย ท่านได้ยินสิ่งที่ข้าเพิ่งพูดไปหรือไม่?” เถี่ยเสวียนรู้สึกทั้งกังวลและอึดอัดใจ อดไม่ได้ที่จะเตือนเขา
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้า “ได้ยินแล้ว”
“แล้ว… แล้วอย่างไรต่อขอรับ? “เถี่ยเสวียนเกิดความรู้สึกว่าอย่างน้อยเนี่ยหย่วนเฉียวก็ต้องพูดอะไรออกมาบ้าง
“มีอะไรอีกไหม?” เนี่ยหย่วนเฉียวชำเลืองมองเถี่ยเสวียนครู่หนึ่ง
เถี่ยเสวียนมองไปที่ต้นหวายฉู่คอเบี้ยวในลานบ้าน นึกอยากจะผูกเชือกและแขวนคอตัวเองไว้ที่นี่เหลือเกิน
ก่อนที่เขาจะได้พบกับจางซิ่วเอ๋อ เจ้านายของเขาไม่ได้เป็นแบบนี้! ความคิดของเจ้านายในตอนนี้ไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนแปลงบ่อยแล้วยังยากที่จะเข้าใจด้วย ได้เป็นผู้ติดตามเจ้านายแบบนี้มันช่างยากลำบากเสียจริง! ชีวิตมันช่างขมขื่น! ชีวิตมันช่างขมขื่น!!!
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้ยินเสียงตะโกนก้องในใจของเถี่ยเสวียน ในตอนนี้เขากำลังย่างเท้าเดินออกไป
“เจ้านาย ร่างกายของท่านยังไม่แข็งแรงดีนัก ท่านจะทำอะไรตอนนี้? หากต้องการสิ่งใดเพียงบอกข้าเถิด!” เถี่ยเสวียนรีบดึงสติกลับมาขวางเนี่ยหย่วนเฉียวไว้
เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ยปาก”ข้าจะไปหานาง ถามนางก่อนว่ามีคนที่ถูกใจอยู่แล้วหรือไม่ ”
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดมาถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถ้าจางซิ่วเอ๋อมีคนที่ถูกใจอยู่แล้วเขาจะทำอย่างไร? เราจะทำอย่างไรกันดี?
ครั้นคิดไปคิดมา เนี่ยหย่วนเฉียวก็ถูกตรึงอยู่ตรงนั้นไปชั่วขณะ เขารู้สึกอึดอัดใจผิดปก
