ด็กสองคนนี้
แน่นอนว่าจางซานหยาและจ้าวเอ้อหลางไม่รู้เรื่องนี้เลย คิดว่าจางซิ่วเอ๋อขายเห็ดไปแล้ว
ไม่ว่านางจะพูดอย่างจริงจังแค่ไหน จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการขาย
กล่าวได้ว่าเถ้าแก่เฉียนเป็นคนหนึ่งที่ไม่ว่าสิ่งใดที่สามารถทำให้ร่ำรวยได้เขาก็จะไม่ปล่อยมันไป! ถ้ารู้ว่าเห็ดที่นางหามานั้นไม่มีพิษ เขายิ่งเก็บรักษาเป็นอย่างดี
แม้ว่าของสิ่งนี้จะเป็นพิษในสายตาของคนนอก แต่ก็มีตระกูลใหญ่ ๆ อยู่ไม่น้อยที่ชอบตามล่าหาของแปลก
อย่างปลาปักเป้าก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ? ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ากินเข้าไปแล้วอาจจะเสียชีวิต แต่ตอนนี้ร้านอาหารใหญ่ ๆ บางแห่งก็มีขายอยู่เหมือนกัน
พูดถึงเรื่องนี้แล้วเห็ดของจางซิ่วเอ๋อยังจะมีความปลอดภัยสูงกว่าเสียอีก!
เมื่อถึงเวลานั้นก็คงมีบางคนอยากจะลองชิมดู
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อจะหาเห็ดที่ตัวเองรู้จักเท่านั้น ส่วนเห็ดชนิดอื่น ๆ ที่ไม่แน่ใจ จางซิ่วเอ๋อไม่มีทางอยากเก็บมาขายแน่นอน!
จางซิ่วเอ๋อหยิบตะกร้าออกมาและต้องการออกไปเก็บเห็ด
นางคิดมาตลอดว่าการเก็บเห็ดเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก ยามเห็นเห็ดกลุ่มเล็ก ๆ โผล่ขึ้นมาจากดินแล้วค่อยเขี่ยหาทีละดอกเช่นนี้ มันเป็นสิ่งที่ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประสบความสำเร็จเป็นพิเศษ
และมันยังทำให้จางซิ่วเอ๋อสามารถระงับความหงุดหงิดในใจไปได้ชั่วคราว
ครั้นใกล้ถึงตอนเที่ยง จางซิ่วเอ๋อก็หิ้วตะกร้าเห็ดกลับมา
ในตอนนี้เถี่ยเสวียนได้ตื่นขึ้นมาแล้ว เขาไม่กล้าที่จะนอนต่อ
