หากเขายังหลับต่อไป เขาจะไม่สามารถนอนหลับได้ในเวลากลางคืน
จางซิ่วเอ๋อมองหาใบไม้ใบใหญ่หลายใบและวางลงบนพื้น จากนั้นนางก็วางเห็ดที่ทุกคนหามาได้ลงไปและเริ่มจัดหมวดหมู่
อันดับแรกต้องใช้มีดขูดดินที่ติดอยู่ตรงโคนและหยิบเศษใบไม้ใบหญ้าที่ติดบนดอกเห็ดออก
เถี่ยเสวียนมองอยู่ข้าง ๆ รู้สึกสนใจขึ้นมา “เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้านี่มันกินได้? ”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเถี่ยเสวียน “ของพวกนี้จะทำเป็นอาหารมื้อกลางวัน ถ้าเจ้ากลัวก็อย่ากินเลย”
เถี่ยเสวียนรีบยิ้มและพูดว่า “ข้าจะกลัวได้อย่างไร! ”
เขากังวลว่าเห็ดจะมีพิษก็จริง แต่ที่มากกว่านั้นคือเมื่อคิดถึงรสชาติอันอร่อยของอาหารที่จางซิ่วเอ๋อทำ เขาก็อดที่จะระริกระรี้ไม่ได้ ถึงเวลานั้นต่อให้มันเป็นยาพิษเขาก็คิดว่าตนเองคงไม่อาจอดใจไหว
จางซิ่วเอ๋อเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางไม่โกรธเถี่ยเสวียนอีกต่อไป
นางเลือกเห็ดพลางถามอย่างไม่ใส่ใจ “เกิดอะไรขึ้นกับหนิงอัน? ”
ทำไมก่อนหน้านี้ถึงบาดเจ็บร้ายแรงขนาดนี้ แม้ว่าค่ำคืนที่ผ่านมาเขาเหมือนจะอาการสาหัส แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
เถี่ยเสวียนได้ยินดังนั้นก็ลังเลและพูดว่า “นี่… ข้าเกรงว่าข้าจะบอกเจ้าไม่ได้”
จางซิ่วเอ๋อถลึงตาใส่เถี่ยเสวียน “ถ้าพูดยากก็ไม่ต้องพูดแล้ว”
เถี่ยเสวียนพึมพำในใจ และพยายามหันหน้าไปทางอื่น
แต่เขายังคงเปิดปากพูด “หากเจ้าอยากรู้จริง ๆ เช่นนั้นเจ้าไปถามเจ้านายเองเถอะ ข้าเชื่อว่าเจ้านายจะบอกทันทีที่เจ้าถา
