บทที่ 257 อยากรับผิดชอบ
เมื่อถึงเวลาอาหารเช้า เนี่ยหย่วนเฉียวก็หายดีแล้ว ตอนนี้เขาลุกขึ้นมากินข้าวได้ตามปกติ
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อเผชิญหน้ากับเนี่ยหย่วนเฉียว นางก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นา
เมื่อทุกคนนั่งลงและกำลังจะกินข้าว เถี่ยเสวียนก็กลับมาจากข้างนอก
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกโมโหทันทีที่เห็นเถี่ยเสวียน “หึ! เพิ่งรู้เหรอว่าจะต้องกลับมา! ”
เป็นเพราะเถี่ยเสวียนโยนปัญหาใหญ่อย่างเนี่ยหย่วนเฉียวนี้มาให้ จึงทำให้นางขายหน้า! จางซิ่วเอ๋อนึกโมโหจนหน้าแดง
เถี่ยเสวียนหัวเราะและกล่าวว่า “เจ้านายของข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน”
“เจ้าบอกว่าจะหายาให้เจ้านายของเจ้าไม่ใช่หรือ? แล้วเพิ่งจะกลับมาในตอนนี้เนี่ยนะ?” เมื่อวานถ้าไม่ใช่เพราะนาง เนี่ยหย่วนเฉียวคงหมดลมไปแล้ว
เถี่ยเสวียนมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เจ้านาย ท่านไม่ได้บอกนางหรือ? ไม่ใช่ว่าเมื่อวานยามห้าย*… ข้ากลับมาแล้วเอายามาให้ท่านไม่ใช่เหรอ?”
ยามห้าย (亥：hài) คือ 21.00 – 22.59 น.
ถูกต้อง
ก่อนที่เถี่ยเสวียนจะจากไปไม่นาน เขาก็กลับมาส่งยาให้เนี่ยหย่วนเฉียว
ตอนนั้นบัณฑิตจ้าวออกจากบ้านผีสิงโดยที่จางซิ่วเอ๋อไปส่งส่วย จางชุนเถากำลังล้างจานอยู่ในห้องครัว เถี่ยเสวียนจึงรีบเข้าไปในห้องและมอบยาให้เนี่ยหย่วนเฉียว
แต่เพราะเขายังต้องมีเรื่องต้องทำอีกมาก หลังจากส่งยาให้เนี่ยหย่วนเฉียวแล้วและรู้ว่าคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเนี่ยหย่วนเฉียวอี
