ม่ได้เกลียดจางซิ่วเอ๋อ และยังชอบมีปฏิสัมพันธ์กับจางซิ่วเอ๋อด้วย
ด้วยแบบนี้นี่เอง เนี่ยหย่วนเฉียวถึงอยากรับผิดชอบจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อเถี่ยเสวียนได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ตกตะลึง
“สวรรค์…เจ้านาย ท่านหายดีหรือยังขอรับ?” เถี่ยเสวียนถามอย่างไม่เชื่อ
เนี่ยหย่วนเฉียวหรี่ตาลงและมองเถี่ยเสวียนเป็นการเตือน เถี่ยเสวียนคงคิดว่าเขาป่วยจนเลอะเทอะถึงได้พูดแบบนี้หรือ?
หากไม่ใช่เพราะเขาเองก็เต็มใจจะคิดเช่นนี้ อย่าว่าแต่ป่วยเลย ต่อให้มีคนเอามีดมาจ่อรอบคอ เขาก็จะไม่พูดแบบนี้!
เถี่ยเสวียนหัวเราะเสียงแห้ง “เอ่อ เจ้านาย ท่านอย่าโกรธไปเลย ข้าแค่กลัวนิดหน่อย ท่านเพิ่งบอกว่าท่านต้องรับผิดชอบหรือ? ท่านคงไม่ได้หมายถึง… อยากให้จางซิ่วเอ๋อเป็นนายหญิงของข้าจริง ๆ ใช่ไหม? ”
เนี่ยหย่วนเฉียวถามกลับ “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
เถี่ยเสวียนมองเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยสีหน้าเศร้าสลด พลางคิดในใจ เจ้านายหนอเจ้านาย ท่านถามข้าแล้วข้าจะตอบอย่างไร? นี่ไม่ใช่การขว้างก้อนหินก้อนใหญ่ใส่หัวเขาเหรอ? เขารับไม่ไหวหรอก!
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
แต่ละคนคิดกันไปไกลเลยน้า จากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่เลย
ไหหม่า(海馬)