รับผิดชอบ
แน่นอนว่าเนี่ยหย่วนเฉียวคิดเช่นนี้ แต่เขากลับไม่รู้สึกลำบากใจแม้แต่น้อยจนรู้สึกแปลกใจ เขาไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกว่าความรับผิดชอบเป็นเรื่องน่าลำบากใจ แต่กลับ… มีความคาดหวังบางอย่าง
แต่เนี่ยหย่วนเฉียวไม่เคยคิดเลยว่าจางซิ่วเอ๋อที่เขาเจอไม่เพียงแต่ไม่ต้องให้เขารับผิดชอบ แต่ยังกังวลว่าเขาจะเป็นภาระของนางอีกด้วย
จางซิ่วเอ๋อพูดเหมือนเทถั่ว “เมื่อคืนเจ้าป่วย ข้าแค่ใจดีมาดูแลเจ้าเท่านั้นเอง! การนอนบนเตียงของเจ้าเมื่อวานนี้อาจจะเป็นการรบกวนเจ้า แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ใส่ใจมากเกินไปนะ”
“เจ้าเป็นผู้ชายคงไม่ขี้งกขนาดนั้นหรอกใช่ไหม? เรื่องนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อการแต่งงานของเจ้าหรอก! ”
“เจ้าไม่ต้องขอบใจข้าหรอก เรื่องนี้พวกเราเพียงแค่ปล่อยมันผ่านไป วันหลังห้ามพูดถึงอีก! ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารับผิดชอบ และยิ่งไม่สามารถรับผิดชอบเจ้าได้ ถ้าเจ้ายังพูดถึงเรื่องนี้อีกล่ะก็ ต้องขอโทษด้วย ตอนนี้เจ้าเก็บข้าวของสัมภาระแล้วเดินจากไปเถอะ ข้าไม่ต้อนรับเจ้าแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อพูดจบก็หยุดมองเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วถามว่า “เจ้าเข้าใจใช่ไหม? ”
เนี่ยหย่วนเฉียวเข้าใจความหมายของจางซิ่วเอ๋อ ว่าถ้าเขาพูดอีกสักประโยคจางซิ่วเอ๋อก็จะไล่เขาออกไปแล้ว!
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกว่าสมองของตนไม่อาจประมวลผลได้ทันอยู่พักหนึ่ง การกระทำของจางซิ่วเอ๋อนั้นล้ำลึกเกินกว่าที่ตัวเขาจะเข้าใจได้!
แต่เนี่ยหย่วนเฉียวก็เข้าใจความคิดของจางซิ่วเอ๋อและรู
