เดินออกไป
ทันทีที่นางเปิดประตู ก็เห็นจางชุนเถาที่มีสีหน้าแปลก ๆ ยืนอยู่หน้าประตู
จางซิ่วเอ๋ออึ้งไปเล็กน้อย นางเพิ่งคุยกับเนี่ยหย่วนเฉียวมา จางชุนเถาคงไม่ได้ยินใช่ไหม?
จางชุนเถามองจางซิ่วเอ๋อด้วยดวงตาแดงก่ำ “พี่สาว…”
“ทำไมเจ้าถึงร้องไห้?” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกราวกับสมองบวม
จางซิ่วเอ๋อจะรู้ได้อย่างไรว่าจางชุนเถากำลังคิดอะไรอยู่?
แม้ว่าจางชุนเถาจะไม่ได้ฟังบทสนทนาทั้งหมดของทั้งสองคน แต่นางก็ได้ฟังมาคร่าว ๆ
นางรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อจะปฏิเสธเนี่ยหย่วนเฉียวเพราะนาง จางซิ่วเอ๋อไม่อยากแต่งงานเพราะเป็นห่วงนางที่เป็นน้องสาว เพราะไม่ว่าใครจะแต่งภรรยาก็ไม่อยากพกขวดน้ำมันไปด้วย
นอกจากนี้จางซิ่วเอ๋อยังต้องการที่จะดูแลนางและจางซานหยา
ยิ่งจางชุนเถาคิดมากเท่าใด นางก็ยิ่งซาบซึ้งมากขึ้นเท่านั้น นางยิ่งคิดมากเท่าใด นางก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเท่านั้น และนางก็รู้สึกว่าตนทำผิดกับจางซิ่วเอ๋อ
จางชุนเถาเช็ดน้ำตาอย่างรีบร้อน “ลมพัดทรายเข้าไปในตาน่ะเจ้าค่ะ” นางอธิบายอย่างอ่อนแรง
นางไม่อยากให้จางซิ่วเอ๋อเห็นนางเป็นแบบนี้ แล้วเกิดความกังวลตามมา
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกำลังอารมณ์เสียอยู่ เมื่อเห็นจางชุนเถาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พูดแทนว่า “เช่นนั้นก็ทำอาหารกินเถอะ” ”
เนี่ยหย่วนเฉียวอยู่ในห้องลูบริมฝีปากตัวเอง
สัมผัสที่อ่อนโยนของเมื่อวานตอนนี้ดูเหมือนจะยังคงมีเสน่ห์อยู่
จางซิ่วเอ๋อจะรู้ได้อย่างไรว่าเม
