นางทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร
จางซิ่วเอ๋อคิดดังนั้นแล้วก็รู้สึกร้อนใจมากขึ้น ไม่ นางต้องอธิบายเรื่องนี้กับเนี่ยหย่วนเฉียวให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นแล้วเกิดเนี่ยหย่วนเฉียวคิดว่านางเป็นปีศาจยั่วสวาทขึ้นมาล่ะ?
เรื่องนี้ช่างน่าอายเหลือเกิน ถ้านางไม่อธิบายให้ชัดเจนล่ะก็ หากต้องเผชิญหน้ากับเนี่ยหย่วนเฉียวในอนาคต ตัวนางคงหดเล็กกว่าคนอื่นแน่!
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าเรื่องนี้จบเห่แล้วและเตรียมตัวจะอธิบาย
เนี่ยหย่วนเฉียวกลับหลับตาลงเล็กน้อย สติของเขาเริ่มพร่าเลือนอีกครั้ง
“หนาว…” เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ยราวพูดพึมพำกับตัวเอง
จางซิ่วเอ๋อลังเลไปครู่หนึ่ง เมื่อสังเกตเห็นว่าลมหายใจของเนี่ยหย่วนเฉียวในคราวนี้ดูสม่ำเสมอก็รู้สึกโล่งใจ ครั้นดูสภาพของเนี่ยหย่วนเฉียวในตอนนี้แล้ว นางก็ลอบถอนหายใจอยู่ในใจ
เนี่ยหย่วนเฉียวพ้นขีดอันตรายถึงชีวิตแล้ว แต่พูดตามตรงก็คือเขาน่าจะยังไม่ฟื้นตัวดี
แม้เขาจะลืมตาขึ้นมา แต่สติสัมปชัญญะก็ยังไม่เต็มร้อย
เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว…ก็แสดงว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะไม่มีทางจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น! เป็นเช่นนั้นทำไมนางต้องหาทางอธิบายอีกล่ะ? การอธิบายในเรื่องนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนกับที่นี่ไม่มีเงินสามร้อยตำลึงอย่างไรอย่างนั้นแหละ!
ดังนั้นไม่อธิบายคงจะดีกว่า
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่คาดหวังแล้วว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะจดจำการช่วยชีวิตในครั้งนี้ได้หรือไม่ ครั้นเขาจดจำได้ครั้งหนึ่งเขาก็หาทางตอบแทนทุกวิธีทาง ซึ่งความตั้งใจขอ
