บทที่ 253 ป่วย
ดังนั้น จางซิ่วเอ๋อจึงต้องเตรียมพร้อมไว้แต่เนิ่น ๆ เช่นนี้พอเข้าฤดูหนาวแล้วจะได้ไม่วุ่นวาย
หลังจากจางซิ่วเอ๋อหมักปลาไปสองไหและล้างมือเรียบร้อย นางเงยหน้ามองท้องฟ้าและพบว่าตอนนี้เย็นย่ำมากแล้ว ได้เวลาทำกับข้าวมื้อเย็นพอดี และดูท่าวันนี้นางคงไม่ต้องเตรียมกับข้าวในส่วนของหนิงอันและเถี่ยเสวียนแล้ว
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจ ตอนแรกหนิงอันแค่ออกเช้ากลับดึก ทว่าสองสามวันนี้หนิงอันแทบไม่กลับมาเลย
นางอดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่าหนิงอันเจออุปสรรคอะไรข้างนอกอยู่หรือไม่
คิดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็เอามือตีศีรษะตัวเองหนึ่งที นางจะสนใจมากขนาดนั้นไปทำไมกัน? หนิงอันเป็นแค่ลูกบ้านของนาง ไม่ได้เป็นอะไรกับนางเสียหน่อย นางไม่จำเป็นต้องกังวลเพราะเรื่องของหนิงอันหรอก
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงลมพัดผ่านทางด้านหลัง จากนั้นจึงมีเสียงบางสิ่งบางอย่างกระทบพื้น
จางซิ่วเอ๋อหันกลับไปก็เห็นว่าเถี่ยเสวียนยืนอยู่ด้านหลังนาง
เมื่อครู่นี้นางตกใจมาก เวลานี้จึงลูบหน้าอกตัวเองอย่างอดไม่ได้ “เจ้าทำข้าตกใจหมด ไม่รู้จักเข้าทางประตูบ้างหรือไร!”
เพิ่งโวยวายเสร็จไม่นาน นางก็เห็นคนที่เถี่ยเสวียนพยุงไว้
จางซิ่วเอ๋อมองคนที่ถูกพันผ้าไว้อย่างแน่นหนาจนมองไม่เห็นหน้าตาและถามขึ้น “นี่หนิงอันเหรอ? เดี๋ยวนะ เถี่ยเสวียน นี่มันเรื่องอะไรกัน? เจ้าห้ามพาคนอื่นกลับมาที่นี่นะ!”
สีหน้าของเถี่ยเสวียนดูหม่นหมอง แต่เมื่อต้
