บทที่ 254 ผายปอด
นี่ถ้าเป็นแต่ก่อน นางอาจจะโยนเขาออกไปจริง ๆ แล้วก็ได้
แต่พอนึกถึงวันวาน เขาก็ทำดีกับนางไว้ไม่น้อย คนเรามีหัวใจกันทั้งนั้น ต่อให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกวุ่นวายใจ แต่เวลาแบบนี้ก็ต้องไปดูแลเนี่ยหย่วนเฉียว
จางชุนเถาถอนหายใจอย่างโล่งอก นางคิดว่าตัวเองค่อนข้างรู้จักพี่สาวดี เมื่อครู่นางกังวลขึ้นมาจริง ๆ ว่าจางซิ่วเอ๋อจะไม่สนใจเนี่ยหย่วนเฉียวเพื่อป้องกันปัญหา
“ข้าไปทำกับข้าวนะเจ้าคะ พี่ตั้งใจดูแลพี่หนิงอันก็พอ” จางชุนเถาพูดเสร็จก็พุ่งพรวดเข้าไปในห้องครัว ไม่ให้โอกาสจางซิ่วเอ๋อปฏิเสธเลยสักนิด
“ทำข้าวต้มเหลว ๆ นะ ข้าว่าหนิงอันน่าจะกินได้แค่นั้นแหละ” จางซิ่วเอ๋อเบ้ปากบอก
ครั้งนี้ไม่ใช่ว่านางตั้งใจจะทารุณเนี่ยหย่วนเฉียว แต่สภาพเนี่ยหย่วนเฉียวตอนนี้คงจะกินอย่างอื่นไม่ลง และจางซิ่วเอ๋อก็ไม่กล้าให้เนี่ยหย่วนเฉียวกินอะไรมั่วซั่ว
รอจนพวกบัณฑิตจ้าวกินข้าวเย็นเสร็จและกลับบ้านแล้ว จางซิ่วเอ๋อถึงยกข้าวต้มไปที่ห้องของเนี่ยหย่วนเฉียว
พอนางเดินเข้าไปในห้องก็อดบ่นงึมงำไม่ได้ “เจ้าเถี่ยเสวียนเดนตายนั่นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน ทำไมยังไม่กลับมาอีก?”
ให้นางช่วยดูแลเนี่ยหย่วนเฉียวนั้นไม่มีปัญหาหรอก แต่ปัญหาก็คือนางไม่รู้เลยว่าตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวเป็นอย่างไรบ้าง จึงรู้สึกทำอะไรไม่ถูก
จางซิ่วเอ๋อเดินไปวางข้าวต้มลงตรงหน้าเนี่ยหย่วนเฉียว และยื่นมือไปจิ้มเนี่ยหย่วนเฉียว “หนิงอัน ตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ดีข
